Rozdział 22

"Chce wierzyć, że mnie kochasz, że moja rola w twoim planie zbawienia świata nie została z góry ustalona, że mnie nigdy nie opuścisz, ale całe moje życie, które oddałam tobie jest jak partia szachów. Przesuwasz mnie jak pionka. Nie odegram jakiejkolwiek ważnej roli. Jestem twoją kochanką i co z tego? Jeśli trzeba będzie rzucisz mnie w wir walki albo odsuniesz na bok na lepsze czasy. Wyższa polityka, wyższa siła. Nigdy nie wtajemniczysz mnie w swoje plany. Jestem marionetką. Zdolnym mięsem armatnim. Wykorzystasz mnie bez skrupułów. Lalkarzem nie zostanę nigdy. Miejsca przy stoliku do gry są zajęte. Nikt nie ustąpi miejsca figurze. Tak, jestem tylko pionkiem i poświęcisz mnie bez wyrzutów sumienia. Wiem i mimo to wciąż cię kocham."

Resztę dnia przesiedziała w pokoju. Po tym co usłyszała od tego mężczyzny, Accesa, nie wiedziała co ma dalej zrobić. Jedno natomiast było pewne. Nie odpuści temu człowiekowi! Wstała z łóżka, na którym leżała już dobre parę godzin ciągle w tej samej pozycji. Swoje ciche kroki skierowała w stronę łazienki. Zimne kafelki sprowadziły jej umysł na ziemie. Oparła się o biały zlew. Spojrzała na siebie w lustrze. Włosy w nieładzie, oczy zaczerwienione i podpuchnięte. Nie miała już czym płakać, łzy awaryjne poszły już dawno temu. Nie miała w zwyczaju płakać. Nie chciała pokazywać ludziom, że coś może ją boleć. I od paru lat dobrze jej to wychodziło, ale od czasu kiedy się tu znajduje nic nie idzie po jej myśli. Przysięgała sobie, że nie zobaczy już nigdy Sasuke. Udało się? Nie. Przysięgała, że nigdy nie będzie już płakać. Udało się? Nie. Przysięgała sobie, że już nigdy go nie pokocha. Udało się? Na to pytanie nie umiała odpowiedzieć. Ich relacje były bardzo skomplikowane. Raz pokazywał jej, że się zmienił, lecz z drugiej strony nadal ukazywał jej swoje ciemne oblicze. No, ale podczas tej nocy zapomniała o wszystkich problemach, które ją dręczyły. Liczyli się tylko oni i było jej tak przyjemnie... Dosyć! Nie będzie się tu rozklejać. Jak już wcześniej mówiła, brakowało jej na to łez. Opłukała twarz zimną, wręcz lodowatą wodą. Potrzebowała otrzeźwienia. Musi się wziąć w garść. Zdjęła z siebie wszystkie ubrania i weszła pod prysznic. Ciepłe kropelki, które spadały na jej miękką skórę dawały ukojenie. "To tak jakby zmywały się z ciebie wszystkie problemy". Przemyła włosy. Na początku nie chciała ich zapuszczać, ale krótkie przypominały jej, dla kogo je ścięła. Dlatego postanowiła je zapuścić. Odrosły jej w niecałe trzy lata. Szybko. Teraz włosy sięgały jej do pasa i były zdrowe. Zakręciła wodę. Zaraz po tym owinęła się białym, puchowym ręcznikiem. Osuszyła ciało i włosy, i w samym ręczniku powędrowała do małego saloniku. Ubrała na siebie ciemne spodnie, zieloną bluzkę na ramiączka, a na bluzkę długi, czarny płaszcz. Włosy tym razem pozostawiła rozpuszczone. Musiała pomyśleć nad tym całym Takeo. Z powrotem usadowiła się na łóżku. Musiała wymyślić jakiś plan. No i nikt nie może się dowiedzieć.
Dumałaby tak pewnie jeszcze dobre kilka minut, ale przerwało jej to pukanie do drzwi. Westchnęła. Kogo tu niesie?! Sasuke? Spoważniała. Napięła wszystkie mięśnie. Nie czuła się przy nim swojo. Pukanie coraz bardziej się nasilało.
- Proszę! - krzyknęła, aby jej gość mógł usłyszeć. W drzwiach zobaczyła Suigetsu. Zdziwiła się trochę. Miał do niej jakąś ważną sprawę? Mierzyła go badawczym wzrokiem, ale jedno jej nie pasowało. Był jakoś inaczej ubrany. Białowłosy spojrzał tylko na nią i złapał się za głowę.
- Sakura! Dlaczego ty nie jesteś jeszcze ubrana?! - Okey... dalej nie wiedziała, o co mu chodziło.
- Możesz jaśniej Suigetsu? - zapytała.
- Sakura! No przecież zaraz zaczyna się festiwal! Jak mogłaś zapomnieć? Przecież dziś rano o tym rozmawialiśmy. Festyn miał zacząć się wieczorem, nie pamiętasz? - No dobra faktycznie miała sklerozę. Kompletnie o tym zapomniała i to już dwa razy. Zapomnieć o jednej rzeczy dwa razy, tylko Sakura Haruno to potrafi! Zdenerwowany tupał nogą zupełnie tak jakby czekał na wyjaśnienia małego dziecka. Sakura w akcie samoobrony uniosła obie ręce w górę.
- Gomenasai, Suigetsu, całkiem o tym zapomniałam. Już idę. - Wstała z łóżka, ale białowłosy zagrodził jej wyjście z pokoju i popatrzył na nią groźnym, ale jednak lekko komicznym spojrzeniem.
- Chyba nie masz zamiaru tam tak iść?
- Posłuchaj nie mam zamiaru robić z siebie Calineczki z powodu jakiegoś festiwalu. Przekonałam Uchihę, żebyśmy poszli? Przekonałam. Nie wymagaj ode mnie więcej, bo kimona, a tym bardziej sukienki, nie będę zakładać. - Spojrzała na niego. Widać było, że białowłosemu zabrakło argumentów. Westchnął i opuścił rękę, posłała mu uśmiech i wyszła z pokoju. Ma się przebierać, jeszcze czego. Miała nadzieję się trochę rozerwać. Chciała na chwilę zapomnieć. Ale nie wiedziała czy jej się to uda.
Wszyscy czekali na dole. I każdy był ubrany odświętnie. Najbardziej Karin. Ona znała tę wioskę i jej obyczaje. Miała na sobie niebieskie kimono w kwiatki, ale oczywiście dekolciku w nim nie zabrakło. Ich relacje od ostatniego spotkania na cmentarzu uległy polepszeniu. No, oczywiście nie była to wielka przyjaźń, ale nie ciskały w siebie ogniem. Ale zawsze to czerwonowłosa zaczynała. Ona tylko oddawała jej tym samym. Juugo nie był ubrany w kimono, ale miał na sobie granatową koszulę. To było mega dziwne. Juugo w koszuli? Rany co się dzieje z tym światem... Ale nie wszystko się zmieniło. Ha! Sasuke nie wyglądał jakoś specjalnie inaczej. Zwyczajne spodnie i czarny t-shirt ze znakiem jego klanu na piersi. Był mały, ale widoczny.Włosy w lekkim nieładzie dodawały mu jeszcze więcej uroku. Czyli nie tylko ona zlała zasady ubioru. Nikt nie odezwał się ani słowem. I co? To tak ma wyglądać ten festyn? Stanie w holu i milczenie? Słabo.
- Ech, idziemy, czy będziemy tu tak stali i kwitli? - spytała się sarkastycznie zielonooka. Nie widziało się jej czekanie. Reszta tylko kiwnęła głowami, odpowiadając jej tym samym, że już ruszają w drogę.

Na festiwalu tak jak się spodziewałem, było mnóstwo ludzi. Każdy tylko przeciskał się obok siebie, by jak najszybciej dotrzeć do stanowiska z jedzeniem lub rozrywką. Małe dzieci biegały po drodze. Zdziwiło mnie to, że nie na obok ich rodziców. Czyżby nie bali się o swoje pociechy? Nim się obejrzałem, Suigetsu powędrował do jakiegoś baru, co w ogóle mnie nie dziwiło, Juugo pomaszerował w swoją stronę, a Karin udała się w swoim kierunku. Nie obchodziło mnie to zbytnio. Spojrzałem przed siebie. Przede mną szła spokojnie Haruno. Kroczyła przed siebie i rozglądała się dookoła. Chyba ten cały festiwal, nie widział się jej. Zupełnie tak jak mi. Dobrze wiedziałem, że zgodziła się, bo Suigetsu ją o to poprosił, ale dlaczego je się na to zgodziłem? Chyba dlatego, że ona o to poprosiła. Wiedziałem, że gdyby to Suigetsu by o to błagał, nie uległbym. Wiedziałem to! Ale ona? Sam nie wiedziałem, jak ona to robi. Jedno słowo i już się zgodziłem. Chyba muszę popracować nad swoją asertywnością. Zauważyłem, że Sakura nagle zbacza ze ścieżki i schodzi w bok. Gromadziło się tam najwięcej ludzi. Powędrowałem za nią wzrokiem. Z dala dało się usłyszeć głos prowadzącego tę całą szopkę.

Ile można? Każdy powędrował w swoją stronę, ale on musiał iść cały czas za mną! Wiedziałam, że za mną idzie, a jego spojrzenie paliło moje plecy. To jest irytujące. Już wiem jak on się kiedyś czuł, kiedy pół Konohy za nim latało. Czy ja go teraz broniłam? Nie. Miałam dość. Rozglądałam się uważnie na boki poszukując jakichś atrakcji, które mogłyby mnie zainteresować. I nagle na bocznej ścieżce zaczęła się gromadzić dość spora grupa osób. Nadal ich przybywało. Oczywiście, moja ciekawość zawsze biła zdrowy rozsądek. Musiałam to zobaczyć. Przeciskałam się przez tych wszystkich ludzi. I już słyszałam komentarze pod moim adresem: "Co ta mała wyprawia?". Mała? Wypraszam sobie mam 170 cm! To wcale nie tak mało! Ale i tak od większości mężczyzn byłam o głowę lub więcej niższa. Nie zwracając na nich uwagi podążyłam dalej. Opłacało się być szczupłą. Stałam teraz w pierwszym rzędzie. Zawody? Ciekawe...
- Tak drodzy państwo! Tylko tutaj możecie wykazać się swoimi umiejętnościami bojowymi! Wszyscy, którzy są chętni proszę o podniesienie ręki, a mój wspólnik zaraz wytypuje dwie osoby, które zmierzą się w danej konkurencji. Jak na zawołanie wszyscy zaczęli podnosić ręce. Znaczy wszyscy... oczywiście ta męska większość. No, ale ja byłam widocznie wyjątkiem. Podniosłam śmiało rękę w górę. Obaj mężczyźni wzrokiem wędrowali po widowni, zaraz po tym wskazał ręką... na mnie!
- Poproszę na widownie jedyną dziewczynę, która się zgłosiła. - Uśmiechnęłam się pod nosem i śmiało weszłam na scenę. Dopiero teraz mogłam ujrzeć tych wszystkich ludzi. I mogłam również zobaczyć jego. Wiedziałam, że również tam stał. I jego spojrzenie było skierowane prosto na mnie. Prychnęłam pod nosem. Chciałabym zedrzeć ten uśmieszek z jego twarzy. Kiedyś to zrobię! Mężczyzna zaczął szukać drugiego kandydata. Mało prawdopodobne, aby wybrał właśnie jego. Ale chwila, jego tęczówki... sharingan? Szlag. Co za oszust!
- Drugim kandydatem będzie mężczyzna stojący w czwartym rzędzie. - Wskazał palcem na, rzecz jasna, Sasuke. Nie był tym faktem w ogóle zdziwiony. No oczywiście, bo jak się manipuluje ludźmi to jak ma się być zdziwionym?! Teraz to ja mierzyłam go groźnym spojrzeniem. Przynajmniej będę mogła się wyżyć.
Oboje stanęliśmy na niewielkim podium. Czy tam... nie wiedziałam jak to się nazywa. Mierzyłam jego spojrzenie mówiącym: "I tak wiem, co zrobiłeś oszuście jeden!", natomiast jego odpowiadało: "Nikt niczego nie widział, niczego nie było". Uśmiechał się chytrze. Gdzie podział się Sasuke z tamtej nocy? Racja wyparował jak powietrze! Nie zamierza dawać mu satysfakcji. Odpowiedziałabym mu na głos to, co myślę, ale prowadzący mnie wyprzedził.
- No, widzę, że każdy z was pali się do udziału w konkurencji. - Zaśmiał się do mikrofonu. - Teraz przed wami ukażą się trzy etapy konkursu:
ETAP 1: RZUCANIE KUNAI DO CELU.
ETAP 2: WIDOWISKOWA TECHNIKA.
ETAP 3: WALKA.
Uśmiechnęłam się na widok trzeciej konkurencji. Walka. Brunet uważnie przyglądał się tablicy, a na jego twarz weszło politowanie. No tak... wielkiemu Uchiha nic nie pasuje. Normalka.
- Tak więc, zapraszam was na pole. Widzowie będą mogli was oglądać z telewizorów zamontowanych na ścianach naszego wielkiego namiotu. - Namiotu? Jakiego namiotu? Mężczyzna wskazał na wielki namiot. Dlaczego wcześniej go nie zauważyłam? Przecież on był spory. Moja nieuwaga przekracza wszelkie granice. Wszyscy przeszli do wskazanego miejsca, a na podium zostałam tylko ja, Sasuke i ten gościu.
- Więc tak, zaraz przejdziemy na tyły, tam ukarze się pole. Otrzymacie dwadzieścia kunai. Każdy powinien trafić w przeszkodę, która się wam ukaże. Jeżeli traficie we wszystkie, otrzymacie trzy punkty. Resztę będę opowiadał wam przy każdej rundzie. Będziecie wchodzić pojedynczo. Kto pierwszy? - Spojrzał na nas. Spojrzeliśmy na siebie, a Sasuke wystawił rękę. Wielki gentlemen się znalazł. Ale dobra niech mu będzie. Ruszyłam przodem. Weszłam na to całe pole. Wykorzystali fragment lasu. Przecież to proste zadanie. Zwykłe rzucanie do celu. Chyba nie spodziewali się tu prawdziwych shinobi. Zza drzew zaczęło wybiegać na mnie trzech gości. Od razu można było poznać, że to iluzje. Prychnęłam pod nosem. Nie wysilając się zbytnio rzuciłam trzema kunai, które otrzymałam od tego mężczyzny. Potem to samo, jakieś belki. Bez żadnego wysiłku zużyłam wszystkie kunai. Na tablicy można było ujrzeć wynik: Sakura: 3 | Sasuke: 0.
Wskoczyłam z powrotem na poprzednie miejsce. Z namiotu dało się usłyszeć gwizdy mężczyzn i krzyki w moją stronę.
- Widzę większość fanów ma już swoją faworytkę - Uśmiechnął się prowadzący. - Teraz ty chłopcze.
Sasuke wszedł na moje miejsce. Po chwili wyszedł z niego z tą samą miną, z którą tam wszedł. Oczywiste było, że te zawody to żadna rewelacja, ale ja chciałam się po prostu zabawić. Teraz był remis.
Następna konkurencja: Technika Pokazowa. Zaczynamy tak samo jak w poprzedniej rundzie.

Sakura znowu zeszła na dół w las. Stanęła na środku i utworzyła dwa swoje klony. W ich rękach zaczęła gromadzić się zielona chakra. Formowała się w kulkę. Oczywiste było, że chakrze można było nadać kształt. Obydwa klony, gdy kule były już dosyć duże wypuściły je w górę. Zastanawiała się, czy może tego użyć, ale z kolei... dlaczego nie? I tak już widział jej umiejętność. Złożyła ręce w kolejne pieczęci, wzięła głęboki wdech i zionęła ogniem w dwie kule swojej chakry. Utworzyła się jedna pomarańczowo zielona kula. Na koniec wszystkiego rzuciła w środek kunai z notką wybuchową. Wszystko wybuchło! Ale zamiast dymu na ziemię leciały płatki wiśni. Nie to było jej celem, ale to też było dobre. Chyba widowni się podobało. Bez zbędnych pomówień Sasuke zajął miejsce Sakury.
Sasuke stanął i już po chwili formował pieczęcie przywołujące. Serio?! Dlaczego ja o tym nie pomyślałam? - warknęła na siebie w myślach. Nie będzie gapiła się na jakieś węże... ale jej oczom ukazał się wielki (serio ogromny) jastrząb. Od kiedy potrafi przywoływać dwa zwierzęta?! - jej zdziwienie nie znało granic. Nawet jak na niego. Jastrząb wykonał skrzydłami silne podmuchy wiatru, on sam użył Chidori tworząc błyskawiczne tornado. Jasność jego dzieła poraziła wszystkich wokoło. Zaraz po tym wszystko zniknęło, ale takiego pokazu nikt się nie spodziewał. W każdym razie nie Haruno. Nie pomyślałaby, że wykaże się taką kreatywnością. Ta tą konkurencję wygrał Sasuke. Naprawdę?! Od kiedy to mężczyzna pobił kobietę w pokazach?!
 - Brawo na chwilę obecną wygrywasz młodzieńcze! Jest 5:4! Przed nami ostatnia konkurencja walka. Zaraz dostaniecie po jednej katanie! Walczycie tylko bronią. Nie używacie żadnych technik, przecież nie chcemy żebyście się tu nam pozabijali. Prawda?! - Spojrzał na każdego z osobna, przeraził się trochę, gdy żadne z nas się nie odezwało. - Uznam to za odpowiedź twierdzącą. - Zaśmiał się nerwowo. - Katany w dłoń! - Otrzymaliśmy po katanie. - Pojedynek kończy się, gdy wytrącicie przeciwnikowi miecz z dłoni. Zrozumiano? - Przytaknęliśmy głowami. - Zaczynajcie.
Staliśmy i patrzeliśmy na siebie. Brunet uśmiechał się chytrze w stronę różowowłosej. Ona tylko prychnęła na odpowiedź. Mistrz miecz się znalazł. To, że do tej pory z nikim nie przegrał, nie czyni go mistrzem, prawda? Prawda?! Przed rozpoczęciem zrobił coś czego w życiu by się nie spodziewała.
- Co ty na to, abyśmy się założyli? - Spojrzał na nią. Jak się bawić, to na całego!
- Zgoda. Jeżeli ja wygram... uśmiechniesz się w końcu, ale tak szczerze! - Spojrzał na nią jakby z choinki spadła. Nie spodziewał się tego. No, ale co mu pozostało?
- Dobra. - Warknął. - Ale jeżeli ja wygram, co jest pewne, pocałujesz mnie. - odpowiedział. Seeeerio! Nie mogłeś wymyślić niczego innego Uchiha?, przeszło jej przez myśl.
- Niech ci będzie Uchiha. - Podali sobie dłonie w geście zawarcia umowy.
- Sami państwo słyszeli, nasi zawodnicy ustalili pomiędzy sobą ciekawy zakład. Teraz wszyscy jesteśmy ciekawi, kto wygra!
Ruszył w jej stronę, ona nie mając na razie innego wyjścia musiała się bronić. Odpierała jego ataki precyzyjnie, nie mogła pozwolić na wytrącenie miecza. Atakował cały czas nie dając jej nawet sekundy na złapanie oddechu. Zamachnął się. Co on chce mi głowę odciąć? Schyliła się na tyle mocno, że stworzyła prawie kąt prosty swoim ciałem . Sasuke uśmiechnął się. Teraz nie była w komfortowej pozycji. Szybko odciągnął miecz z zamiarem wycelowania jego ostrza w katanę Sakury, by ta mogła upaść na ziemię, lecz tak się nie stało. Sakura zręcznie cofnęła rękę. Katana Sasuke przecięła tylko powietrze. Teraz to ona ruszyła do ataku. Jej nadgarstek zwinnie dyktował mieczowi jego położenie. Jeszcze trochę...szlag!
Walczyli już dobre dziesięć minut. Zielonooka nie była aż tak dobra w walce mieczem, dlatego była bardzo zdziwiona tym co zrobił brunet. Wraz z swoja kataną zakręcił się. Nie mogła dostrzec ostrza. Ale nie spuszczała z niego wzroku. Chwilę potem usłyszała, jak miecz upada na ziemię. A ona stała zdziwiona.
- Ale jak? - zapytała. Przecież była czujna. Na twarzy bruneta widniał kpiarski uśmieszek.
- Byłaś tak zajęta obserwowaniem mojego położenia i tym co zrobię, że nie zauważyłaś jak przekładam katanę z jednej ręki do drugiej. Opuściłaś delikatnie miecz i uścisk zmalał, i wykorzystałem to. - Zaśmiał się i pewnym krokiem do niej podszedł i szepnął jej na ucho.
- Wygrałem. - Dobrze wiedziała co to oznacza. - I co z moją nagrodą? - Spojrzała na niego.
- To nie fair, oszukiwałeś i wcale nie powinno cię tu być, gdyby nie twój... - Nie zdążyła dokończyć, bo poczuła jak brunet łapie ja w talii i przyciąga do siebie mocno. Chwilę potem złożył na jej ustach namiętny pocałunek. Wbrew swojej woli zamknęła oczy. Czy on musi tak na nią działać? To jest silniejsze od niej. Poddała się. Pocałunek nie trwał długo, ale był na tyle długi, by go dobrze zapamiętać.
- To było na prawdę urocze przedstawienie! Życzę wam szczęścia w waszym związku - powiedział prowadzący. Sakura spojrzała na niego jak na ostatniego kretyna.
- Nie jesteśmy razem! - oznajmiła mu to i zeszła ze sceny, a zaraz po niej brunet. Szła przed siebie. Prychnęła pod nosem.
- Życzę wam szczęścia w waszym związku. - Prychnęła pod nosem. - Co on sobie myśli? Żaden związek, to nawet tak nie wyglądało. - mówiła pod nosem.
- Aż tak się tym przejmujesz? - Usłyszała przy uchu. Zatrzymała się.
- Czy tu musisz za mną wiecznie chodzić? Myślisz, że nie wiem, że użyłeś sharingana, by się zmierzyć ze mną? - prychnęła. Uchiha przyglądał się jej uważnie. Jej twarz wyglądała jeszcze lepiej, gdy się złościła. Wymachiwała rękoma na wszystkie strony. Spojrzał jeszcze raz tego dnia na jej pełne, malinowe usta. Chciał zasmakować ich jeszcze raz. To było dziwne, ale chciał tego i nawet jej wymachujące ręce mu w tym by nie przeszkodziły. Położył swoje ręce na jej policzkach i znowu połączył ich usta w pocałunku. Znowu była oniemiała. ''No przestań! Jak mam być na ciebie zła, kiedy ty robisz mi takie rzeczy!'', myślała. Uspokoiła się. Przestała wymachiwać rękami, a Uchiha się uśmiechnął.
- Już się uspokoiłaś? To dobrze. A teraz chodź, idziemy poszukać reszty. Wracamy. - Pociągnął ją za rękę, a ona szła za nim posłusznie. Była w takim szoku, że nie mogła sama się poruszać.



Od Autorki:  No to tak dotrzymuję słowa. Ten rozdział pojawiłby się duuuużo wcześniej, ale obiecałam, że nie wstawię swojej notki puki Mekuś nie wstawi u siebie i proszę wstawiła to i ja wstawiam :D. Mam nadzieję, że się podobało :)
A i od teraz mam swoją korektorkę: TheOkeyla! Dziękuję za poprawienie rozdziału! :*

Rozdział 21

Nie możesz być przecież kostuchą, prawda? Nie mów, że za chwilę wyślesz mnie do piekła lub nieba. Tylko nie to! Nie chcę jeszcze umierać! Ratunku! Pomocy! Widziałem, jak twoja kosa świeciła! Naprawdę jesteś kostuchą, która przychodzi po ludzi z klanu Uchiha! W życiu zawsze starałem się pomagać starszym osobom! Na pewno złamałem parę zasad i mam kilka złych uczynków na sumieniu, ale myślę, że za wszystkie zadośćuczyniłem! Proszę, tylko nie do piekła!
                                                                                              ~ Obito Uchiha




Gdzieś w głębi każdego z nas czai się mrok. Mrok, którego nie jesteśmy w stanie wymazać. On zawsze z nami będzie. Będzie czerpał energię z naszych wspomnień i uczuć. Za każdym razem będzie stawał się coraz silniejszy i trudniej będzie go pokonać, dlatego wybaczaj za każdym razem. Nie ważne jakie to trudne. Wybaczaj i nieś radość w sercu i przekazuj ją innym.


Śnił się jej piękny sen. Była szczęśliwa, bo spełniła wszystkie swoje marzenia. Teraz mogła spojrzeć każdemu w oczy i powiedzieć " To co uczyniłam nie było marzeniem, ponieważ zmieniłam to w rzeczywistość ". Otworzyła swoje piękne szmaragdowe tęczówki ukazując je światu. Rozejrzała się uważnie po pokoju. w którym się znajdowała. No tak. Przecież wczoraj...ona i Sasuke. Przewróciła głowę na bok, gdzie powinien leżeć pogrążony w śnie brunet. Zobaczyła tylko puste, wygniecione miejsce. Odruchowo przejechała po nim ręką. Było chłodne. Czy to znaczy, że dawno sobie poszedł? Zaraz, zaraz. Właściwie to na czym oni teraz stoją? Spodziewa się, że Uchiha z radości tryskać nie będzie. - prychnęła pod nosem. Co ona teraz zrobi? Kuso! Nie wiedziała co ma zrobić! Żałowała? Sama już nie wiedziała. Po części chciała tego. Była szczęśliwa, on też widziała to w jego oczach. Nie było w nich zimna i arogancji. Było ciepło i pożądanie. - zaczerwieniła się na samą myśl. Właśnie straciła dziewictwo z Uchihą! Przecież to...było jedno z jej marzeń. Chciała być jego, ale nie jako dziewczyna na jedną noc. Chciała mieć z nim rodzinę! Ale to były jej dziecięce marzenia. A jak on postąpi? Jak ją będzie teraz traktować? Jeżeli pozostawi tą sprawę na lodzie? Jeżeli będzie ją traktować tak, jakby do niczego nie doszło? Znowu zostanie skrzywdzona? I to teraz przez własną głupotę. Sasuke się nie zmieni. Uderzyła pięścią w łóżko. Jeżeli on ma zamiar pozostawać cicho, ona pójdzie w jego ślady...nie pokarze mu jak bardzo jej na nim zależy. Ruch za ruch.
Spojrzała na zegarek. Wskazówki właśnie zmieniły swoją pozycję wskazując godzinę 6.30. Chwila moment! 6.30?! - pomyślała gorączkowo w myślach. Przecież o 7 miała spotkać się z tym tajemniczym gościem. Cholera jasna musi się pospieszyć, bo nie zdąży na czas. Wstała szybko z łóżka. Jej rzeczy o dziwo leżały wszystkie w jednym miejscu. A pamiętała wyraźnie, że rozrzucała je po całym pokoju. Czyżby Sasuke je poukładał? Nie miała teraz zbytnio czasu na rozmyślania o nim. Teraz musi szybko się oporządzić i ruszyć na spotkanie. Ubrała bieliznę, spodnie i bluzę. Wyglądała dokładnie tak samo jak wczoraj. Szybko ruszyła do łazienki, by umyć zęby i przemyć twarz. Zajęło jej to wszystko łącznie dziesięć minut. Sama zdziwiła, się swoją prędkością. Wyszła szybko z pokoju. Zeszła schodami w dół. Dobrze nikogo nie było. - uff pomyślała. Miała dzisiaj chyba szczęście. Bynajmniej miała taką nadzieję. Szybkim krokiem wyszła z budynku i skierowała się w stronę wczorajszego baru.


Ile tu jest tych korytarzy? Na oko hotel wydaje się być niewielkich rozmiarów, ale przestrzeń w środku zaprzeczała temu co zauważyłbyś z zewnątrz. Setki drzwi, a jeszcze więcej jakiś tabliczek. Nawet z jego orientacją w terenie czasami się gubił. Nareszcie. Hol główny. Z rana jak zawsze było tu sporo ludzi. Niektórzy wynajmowali nowe pokoju, inni wychodzili. Dziś był nieobecny od rana. Wstał o szóstej rano. Pamiętał do tej pory ten przyjemny ciężar na klatce piersiowej. Leżała na nim, a jej włosy rozchodziły się delikatnie po jej ciele. Oddychała równomiernie i spokojnie. Teraz jak o tym myśli to wychodzi na to, że ona jest spokojna tylko wtedy kiedy śpi. Zabawne te słowa usłyszał kiedyś dokładnie z jej ust. Jeszcze za czasów team 7. Uśmiechnął się. Wczorajsza noc była...nawet nie da się jej opisać słowami. Do jego umysłu przywędrowały dwa słowa - wypowiedziane wcześniej przez niego. Sakura Uchiha. Wizja różowowłosej jako Uchiha. - to nie głupie. Przecież jego marzenie to zabicie brata i odbudowanie klanu. A nie odbuduje klanu z pierwszą lepszą kobietą. Rozmyślałby tak jeszcze, ale właśnie ujrzał bardzo ciekawy widok.
Dokąd ona idzie? - przeszło przez jego myśl. Znowu się wymyka. Wiedział, że nie słucha jej rozkazów, ale to się chyba zmieni. Rozglądała się uważnie na boki. Nie chciała zostać zauważona? Jakoś słabo jej to wychodziło. Zminimalizował swój poziom chakry do minimum. Wiedział, że jest dobra w jej wykrywaniu. Od dziecka była lepsza w kontrolowaniu jej. Ruszył za nią jak cień. Mijała różne budynki i sklepy. Co jakiś czas odwracała się i patrzyła. Czujna jest - na jego usta wkroczył ten sam co zawsze chytry uśmieszek. Dokąd się wybierasz Sakura? Zatrzymała się. On uczynił to samo. Czeka na kogoś? - jego pięści zacisnęły się. O co chodzi?! Piekielna. Obserwował uważnie. Nie czekał długo po chwili pojawił się obok niej jakiś mężczyzna. Zmarszczył brwi. Nic z tego nie rozumiał. Zazwyczaj takie sprawy są proste do rozwiązania + jego błyskotliwość znacznie mu to ułatwia. Ale gdzie teraz podziała się jego błyskotliwość? Sakura jest jedną wielką zagadką. Tak na prawdę mało o niej wiedział. Wczoraj dopiero dowiedział się, że straciła rodziców i żąda zemsty. Tym to go zaskoczyła. Ona i zemsta? To nierealne, ale zobaczymy. Skończyli rozmawiać, a Sakura udała się w drogę powrotną.


Czekałam na niego krótką chwilę. Zauważyłam jak jego postać wyłania się zza zakrętu. W oczy od razu rzuciły się jej jego miodowe tęczówki. Były wyjątkowo charakterystyczne. Grzywka delikatnie opadała mu na prawe oko. Szedł wyprostowany patrząc przed siebie. Ubrany był w brązowe spodnie i za dużą koszulę. Jego oczy skierowały się w jej stronę. Jego twarz stężała. Zatrzymał się tuż przed nią. Spojrzała na niego uważnie. Stali na uboczu. Nie wytrzymała musiała zadać pierwsze pytanie. Spojrzała na niego hardo.
- Dlaczego chciałeś się spotkać? - jej oczy pokazywały jasno, że oczekuje odpowiedzi. Mężczyzna spojrzał na nią i odchrząknął.
- Może najpierw się przedstawię. Nazywam się  Acces Yuchi. I wiem kto zamordował twoich rodziców. Sakuro. - powiedział to tak gładko, a tak stanowczo. Jego oczy świdrowały ją całą. Nie mogła uwierzyć w to co słyszy. Ten człowiek wie coś na temat śmierci jej rodziców! Spojrzała na niego uważnie. Ale zaraz. Tak bez niczego chce podzielić się informacjami tak ważnymi dla niej. Coś tu nie gra...
- Gdzie jest haczyk? - zapytała. Mężczyzna wystawił jedną nogę w przód. Przyjął wygodną postawę.
- Uwierz, że nic nie chcę w zamian od ciebie. Wystarczy mi śmierć tego człowieka. - wytłumaczył jej, ale ona wciąż pozostała czujna. Musi być ostrożna.
- Twoi rodzice Kizashi i Mebuki Haruno - zabolało. Te imiona nie wypowiadała ich na głos już od dawna. Bała się, że to wywoła tylko ból i nie myliła się. - zamordował ich człowiek, który jest tutaj w tym mieście. - otworzyła szeroko oczy. W tym mieście znajduje się zabójca jej rodziców?
- Kto to jest i skąd znasz moje imię? - mężczyzna tylko na nią spojrzał. Z jego ust wydostało się ciche westchnięcie.
- Może wyjaśnię ci wszystko od początku. Zacznijmy od tego, że pochodzę stąd Wioski Gwiazd. Ja i Takeo byliśmy przyjaciółmi. Horukage wysyłał nas na wiele trudnych misji. Pracowaliśmy jako team dwu osobowy. Byliśmy nierozłączni. Z każdej misji wracaliśmy cali, z wykończonym zadaniem. I wtedy dowódca kazał nam odebrać zwój, który był w posiadaniu Kizashiego i Mebuki Haruno. Naszym zadaniem było odebranie go za wszelką cenę. Na koniec mieliśmy...- spojrzał na dziewczynę. - zabić ich - dokończył. Ale ja byłem temu przeciwny. Nie chciałem zabijać. Koniec końców wyruszyliśmy do Konohy po potrzebne informacje. Obserwowaliśmy twoich rodziców. Kiedy wyruszali na misję, my ruszyliśmy za nimi. Nadal uważałem, że obejdzie się bez zabijania. Nie chciałem przelewać krwi innych shinobi. Ale Takeo...on musiał wypełnić zadanie do końca. Odzyskaliśmy zwój i on... zabił ich. - Sakurze zbierały się w oczach łzy. To takie trudne. Nie umiała poradzić sobie z tym wszystkim co ją ogarniało. Ale widok tego mężczyzny. On też tam był! Mógł go powstrzymać! Ale nie zrobił tego.
- Nie mogłem mu się sprzeciwić. - odezwał się nagle, wyrywając również z myśli zielonooką. - On zrobił to zbyt szybko. Po powrocie już nic nie było takie samo. Stał się arogancki. Jego umysł stał się ciemnością. Dążył tylko do władzy nad miastem. O mnie zapomniał już całkowicie. Potem jednak - zauważyła jak rysy jego twarzy stają się ostre, a pięści zaciskają mocno. - Potem zrobił coś czego mu nie wybaczę do końca jego zapchlonego życia. Takeo dążył do władzy po trupach. On i moja siostra oboje chcieli zostać przywódcami miasta. - uśmiechnął się na wspomnienie o siostrze. - Była taka ambitna. Była dzielna, odważna i szczera. A on... pewnej nocy zakradł się do niej i podciął jej gardło. Musiał za wszelką cenę osiągnąć cel. I osiągnął. - spojrzał na nią. - Ale teraz możemy się zemścić. Ty pomścisz swoich rodziców a ja moją siostrę. - spojrzała na niego. Musiała przyznać, że tego się nie spodziewała.
- Takeo? Wnioskując po twojej opowieści, jest głową wioski. - bardziej stwierdziła niż spytała.
- Tak. Zrobisz z tymi informacjami co zechcesz... - nie dokończył.
- Dlaczego ty tego nie zrobiłeś? Dlaczego sam nie pomściłeś siostry do tej pory?
- Jestem chory. Każdy większy wysiłek sprawia, że nie mogę się ruszać. - tylko tyle jej powiedział. - Mam zamiar w najbliższym czasie opuścić to miasto. Jak powiedziałem wcześniej. Zrobisz co zechcesz. - ostatni raz na nią zerknął. - Bywaj Sakuro. - i odszedł zostawiając ją w zupełnym amoku. W jej oczach widniały łzy. Pozwoliła im spływać po jej policzkach niczym dwa wąskie strumienie. Odeszła...


Szukał jego organizacji już od dobrych paru godzin. Czuł to. Wiedział, że ona tu jest. Blondyn maszerował spokojnie po mieście nie mógł zwracać na siebie większej uwagi. Patrzył śmiało przed siebie. Wtedy wydawało mu się, że coś...


Szedł za nią. Był dosłownie parę metrów za jej plecami. Nie wyczuwała go wcale. Widocznie była na tyle zamyślona. Dzisiaj było wyjątkowy tłum na głównej alei. Bawiło go to po części. Ciekawe co by było, gdyby teraz była sama w lesie a za nią szedł wróg. Z jej jakże " wytężonym umysłem " wpadłaby jak nic. Potem zauważył coś co wprawiło go w osłupienie. Ruszył szybko do dziewczyny i dosłownie wepchnął się z nią w boczną, ciemną uliczkę. Dziewczyna spojrzała na niego zaskoczona. Nie zauważyła go. Dzisiaj dopisywało mu szczęście. Cholerny młotek, czyżby nie interesowało go jej życie?! Pogrywa sobie z nim?


Wydawało mu się, że zobaczył w tle tych wszystkich ludzi różowe włosy. Sakura? - pomyślał gorączkowo blondyn i zaczął się kierować w tamtą stronę. Lecz coś go zatrzymało.
- Naruto! Musisz jak najszybciej znaleźć się z powrotem w wiosce! - usłyszał głos mistrza Kakashiego. - nic nie rozumiał. Dlaczego?
- Kakashi-sensei nie wrócę! Obiecałem, że ją znajdę! Jak mam zostać Hokage skoro nie mogę nawet...
- Dostaliśmy wiadomość od Sasuke. Naruto - przerwał na dłuższą chwilę białowłosy. - Jeżeli będziemy jej szukać Sasuke ją zabije. - zamarł na te słowa. Jak to ją zabije?! Nie! To niemożliwe!Odwrócił się w stronę, gdy ujrzał kosmyki różowych włosów. Przynajmniej tak mu się wydawało. Przeklną siarczyście pod nosem. Dlaczego akurat teraz! Zacisnął pięści. Spojrzał ostatni raz w to miejsce i...zawrócił.


Skupił się. Już nie wyczuwał jego chakry. Spojrzał na nią nie wiedziała co się. Dzieje. Tak było lepiej dla niego. Gdyby wiedziała, kto przed chwilą tam stał...nie wyobrażał sobie co by się stało.
- Co ty tu robisz Uchiha!? - musiał coś wymyślić. Spojrzał na nią.
- Kto to był? Co to za mężczyzna? - warknął w jej stronę. Ta tylko prychnęła w odezwie.
- Nie odpowiada się pytaniem na pytanie. Śledziłeś mnie? - wyciągnie to z niego.
- A jak ty byś się zachowała? Znowu łamiesz moje reguły i wymykasz się! Kto to był? - jego oczy...znowu ten sam chłód. Czyli tak jak myślała wczorajsza noc nic dla niego nie znaczyła.
- Wiesz co, zostaw mnie w spokoju. Chce być sama! - wyszarpała się z jego uścisku i odeszła szybkim krokiem pozostawiając bruneta w wielkim szoku.



Od Autorki: No i co? Zaskoczeni? ;> Spodziewaliście się notki tak szybko? Bo ja nawet sama nie pomyślałabym, że po trzech dniach napiszę kolejny rozdział. Lecz tak wiem jest krótki, ale musiałam tak go skończyć kochani :). Bardzo mi przykro za usunięcie niektórych komentarzy, ale już wam wspominałam, że chciałabym dostawać komentarze no jakby wam tu napisać...z sensem? Bo komentarze typu " fajna notka czekam na next " są niejasne. Nawet nie wiem czy ktoś czytał ten rozdział. Ja w sumie też mogłabym nie czytać rozdziału a napisać, że był fajny. Dlatego proszę nie zrozumcie mnie źle. Ja na prawdę pracuję nad każdą notką, by wywołać uśmiech na waszych twarzach, a komentarze od was uświadamiają mnie, że mam to robić dla kogoś. Wiem, że to czytacie i wiem co wam się podoba, a co nie. Więc ponawiam jeszcze raz tą prośbę :). Pozdrawiam was i życzę miłych ferii! :*Ach i tę notkę chciałabym zadedykować Mekuarizuce. Dzisiejsza rozmowa na gadu jakoś mi pomogła wiesz? :). Tak  jakoś dostałam nagłego olśnienia. A w sumie pisałam o tym jaką tragedią jest ten blog. Dzięki tobie już tak nie uważam :). Dziękuję ci :*


           
                                                                           

Rozdział 20

" Żadne wielka miłość nie umiera do końca. Możemy strzelać do niej z pistoletu lub zamykać w najciemniejszych zakamarkach naszych serc, ale ona jest sprytniejsza - wie jak przetrwać "

Czas biegnie za szybko. Dni mijają, godziny upływają. To dzieje się tak szybko. Jest tutaj już około miesiąca. A może nawet więcej. Nie wiedziała. Nie liczyła. Pamiętała dzień w którym została pojmana. Gdy Sasuke obezwładnił jej przyjaciół. Tak. Rzuciła mu wyzwanie. Jeżeli on wygra to idzie z nimi, a jeżeli ona wygra poddaje się i wraca do Konohy razem z nią. Ale w charakterze zdrajcy. Wtedy myślała, że jej ambicje i lata treningu u Tsunade sprawią, że będzie mogła go sprowadzić z powrotem. Gdy była w Konoha każdą wolną chwilę poświęcała treningom i pracy w szpitalu. Owszem nie było łatwo. Chciała odpuścić, ale jej duma na to nie pozwalała. Sakura Haruno nie poddaje się tak łatwo! Nikt jej nie powstrzyma. Z takim zaangażowaniem i skupieniem osiągnęła swój cel.
~ Gratulacje Sakura pokonałaś mnie.
Na samo wspomnienie uśmiech zawitał na jej twarzy. Praca w szpitalu też nie była prosta. Te wszystkie leki i karty pacjentów. Zapamiętanie tego wszystkiego to nie lada wyczyn. Kontrolowanie swoich ruchów przy operacjach. Była prawą ręką Tsunade. Kochała to co robiła. Chciała pomagać innym. Zawsze stawiała ich dobro ponad swoje. Lepiej jest dawać niż dostawać. Nagrodą były uśmiechnięte twarze małych dzieci i ich rodziców. To jej w zupełności wystarczało. Ale łagodną Sakurą była tylko w szpitalu. Swój temperament ukazywała na tyłach swojego domu gdzie trenowała codziennie. Doskonaliła swoje zdolności. Wtedy tej nocy...
Kolejna noc. Kolejny trening. Rozgrzewka. Rzucała kunai. Jej celem były tarcze porozstawiane w jej ogrodzie. Każdy musiał trafić w sam środek. Drzewa nie były okaleczane. Zawsze trafiała do celu. Kontrolowała przepływ chakry w swoim organizmie. Wszystko było w porządku. Stworzyła swojego klona, na którym trenowała. Kiedy i ona szlifowała swoje zdolności jej klon robił to samo. Zawsze było trudniej, ale dawała radę. Wtedy...pod koniec. Miała użyć ostatniej techniki, gdy nagle poczuła silny ból głowy i skurcz w brzuchu. To było coś strasznego! Zwijała się z bólu. Jej klon natychmiast znikł. Nie potrafiła wstać z miejsca. Przez jej umysł zaczęły przelatywać różne obrazy z przeszłości. Rodzice, dawny team 7, trening z Tsunade. I ta kobieta...uśmiechała się do niej. Wyglądała jej znajomo, tylko nie miała pojęcia skąd może ją znać. Jej głos ukajał ból, ale i tak czuła się okropnie. Usłyszała coś " Wierzę, że dasz sobie z tym radę " i nadeszło epicentrum bólu. Czuła się jakby coś miało wyjść z jej głowy. Oczy zaczęły ją piec. To było najgorsze. Nie mogła w ogóle ich otworzyć. Potem poczuła jak staje się senna i zemdlała. Obudziła się w szpitalu. Obok niej siedziała Hokage. Trzymała ją za rękę.
- Tsunade-sama...-zaczęła niewyraźnie. Blondynka, gdy zobaczyła, że jej uczennica wypowiedziała jej imię otworzyła szeroko oczy.
- Nic nie mów. Dobrze, że nic ci nie jest.  - kobieta uśmiechnęła się do niej życzliwie.
- Tsunade-sama. - kaszlnęła. - Co mi jest?
Wtedy dowiedziała się, że odziedziczyła cechę swojego klanu. Shalimara. Kobieta wytłumaczyła jej, że zyskują ją osoby najpotężniejsze w klanie. Na początku nie wierzyła w to co słyszy od własnej mentorki. Ona najsilniejsza w klanie? Przecież to niemożliwe! Ostatnim posiadaczem Shalimara był nijaki Isao. Niestety... zmarł w I Wojnie Shinobi. Nawet nie było jej wtedy na świecie. Zmarł. Jak większość jej klanu wtedy. Potem nikt nie odziedziczył tej zdolności. Ona jest druga.
- Jak to działa? - zapytała lekko oszołomiona tym co przed chwilą usłyszała. Nadal nie mogła uwierzyć.
- Sakura. Jedyne co wiem to to, że jest to jedno z potężniejszych kekkei genkai jakie znam. Byakugan, Sharingan i Shalimar. Wiesz po części jestem bardzo dumna z tego, że to ty go odziedziczyłaś, ale wiąże się z tym ryzyko. - powiedziała wyraźnie zmartwiona.
- Co konkretnie?
- Nie ma innej możliwości. Musisz nauczyć się nad tym panować. Jeżeli tego nie zrobisz twoja własna moc cię zabije. Musisz zwiększyć pokłady chakry w swoim ciele i musisz nauczyć się kontrolować taką moc to podstawa...
Treningi były jeszcze cięższe, ale potrafiła sprawić, że ból był mniejszy. A to wszystko dzięki jej mentorce. Sama nie wiedziała co by bez niej zrobiła. To ona pokazała jej którą drogą należy się kierować w życiu. Niestety jej panowanie nad mocą jest jeszcze zbyt słabe. Nigdy nie dokończyła treningu...- Koniec tych wspomnień na dziś. Trzeba by zjeść śniadanie. - jej żołądek wyraźnie dawał jej o sobie znać. Przecież od wczoraj nic nie jadła po tej akcji z Karin. Posmutniała na samą myśl. Jej rodzice też nie żyją. Nie pomyślałaby, że mogło być coś co będzie je łączyło. A nawet jeśli to nie myślała, że to  "coś" to utrata najbliższych.
Wstała energicznie z łóżka i podeszła do szafki w jej pokoju. Ubrała czarne jeansy, które dokładnie podkreślały jej długie nogi i jędrne pośladki. Weszła do łazienki w staniku i spodniach. Nie mogła chwilowo znaleźć swojej bluzki. Spojrzała na siebie w lustrze. Włosy doprowadziła do porządku. Uczesała je w wysokiego kucyka, a kilka niesfornych kosmyków opadało na jej twarz. Nie przejęła się tym zbytnio. Krzątała się po łazience szukając swojej zguby. Musiała znaleźć konkretnie tą bluzkę. (czasami miała swoje zachcianki).
- Cholera jasna. Gdzie ona jest?! - szukała jej już chyba wszędzie. Stanęła na chwilę w miejscu. Zaczęła myśleć, gdzie widziała ją po raz ostatni. Dumała tak już dobre parę minut, gdy poczuła, że coś śliskiego ociera się o jej nogi. Natychmiast zareagowała - podskoczyła nie wiedząc co to jest. Spojrzała w dół. Oślizgły zielony wąż wije się po jej podłodze!! Co to ma być do cholery?! Na jej twarzy pojawiło się obrzydzenie nie lubiła tych zwierząt. Nie bała się, ale sama ich obecność denerwowała zielonooką. Skoro są tu węże to musi tu być...
- Uchiha! - odwróciła się szybko w stronę drzwi. Tak jak myślała o futrynę drzwi do łazienki opierał się brunet. Na jego twarzy widniał ten sam co zawsze, chytry uśmieszek. Dziewczyna w ogóle nie skrępowana swoim obecnym wyglądem powiedziała.
- Puka się nie wiesz o tym? - warknęła w jego stronę. Chłopak tylko stał i oglądał jej ciało. Stał tu już dłuższą chwilę i obserwował jej poczynania. Musiał przyznać. Walory ma nieprzeciętne.
- Ja mogę wejść do każdego kiedy mam ochotę Haruno. - odpowiedział jej. Uśmiech nie schodził z jej twarzy. - Fajny stanik. - dodał. Dziewczyna spojrzała na siebie. Dopiero teraz sobie przypomniała, że nie ma na sobie swojej bluzki, której tak szukała. Jej policzki zrobiły się lekko czerwone, ale to i tak nie zmienia fakty, że była zdenerwowana.
- Oczy mam wyżej Uchiha. Nie pozwalaj sobie. Czego chcesz? - zapytała go i wyszła z łazienki. Szukała po całym pokoju swojej bluzki. Nie krępowała jej obecność Sasuke. Niech mówi czego chce i wypad.
- Tego szukasz? - usłyszała przy uchu jego głos. Odwróciła się w stronę głosu. Sasuke stał parę centymetrów od niej i machał koszulką tuz przed nią. Zacisnęła ręce w pięści. Podeszła do niego, chcąc wyrwać mu swój ulubiony t-shirt z rąk. Jednak ten nie pozwolił jej na to. Nie będzie miała łatwo.
- Oddawaj  to słyszysz! - chciała wyrwać mu z rąk podkoszulek. Już prawie go miała, gdy ten uniósł swoja rękę w górę. - zaśmiał się widząc jej reakcję na jego ruch.
- To jest poniżej pasa! - wiedział, że była od niego niższa i nie ma szans, aby dosięgnęła upragnioną koszulkę. Poddała się.
- Dobra mów czego chcesz i oddawaj mi to! - stanęła przed nim. Założyła ręce i spojrzała na niego. On odsunął się krok w tył. Nie chciał ryzykować utratą tak cennej dla niej rzeczy.
- Gdzie byłaś wieczorem? - spoważniał. - Znowu złamałaś moje reguły Haruno. Pogrywasz sobie za bardzo.- Jak to jest możliwe, że człowiek z sekundy na sekundę potrafi zmienić swój ton i mimikę twarzy? Przecież jeszcze przed chwilą widziała ten chytry uśmieszek. Teraz miała ciarki na plecach.
- Zasady są po to, żeby je łamać. - odezwała się. Nie będzie pokazywać mu jak bardzo zdziwił ją swym innym zachowaniem. Widziała, że nie był zadowolony tą odpowiedzią, ale nie wyglądało na to, żeby jakoś bardzo przekroczyła granice. Jej oczy bacznie lustrowały jego twarz. Jego twarz w tej chwili nie wyrażała żadnych emocji. Oczy też nie zdradzały zbyt wiele. To było irytujące. Przymknęła swoje powieki i westchnęła. Gdy z powrotem je otworzyła o mało co nie upadła na podłogę. Sasuke stał tuż przed nią. Mało tego coraz bardziej zmniejszał odległość jaka była między mini. Nie wiedziała co ma robić. Odruchowo zaczęła się wycofywać. Jej krok w tył, jego w przód. Poczuła na plecach zimną ścianę. Znowu to samo. Dlaczego się cofała? Głupia. Brunet obydwie ręce położył po obu stronach jej głowy. Nie mogła uciec. Jego  twarz zatopiona w tym cholernym uśmieszku coraz bardziej zbliżała się do niej. Dlaczego? Nie chce. Dlaczego on tak bardzo miesza jej w głowie? Tak samo było po ostatnim prawie pocałunku. Nie wiedziała dlaczego, ale wtedy, gdy wpadła w jego gen-jutsu...nie sprzeciwiała się. Jej ciało nie wykonało żadnego ruchu. I co najgorsze to było dobrowolne. Wystarczy, że spojrzy w jego oczy a już coś się dzieje. Nie jest dobrze Sakura. Nie jest dobrze. Musisz coś z tym zrobić. Koniecznie!
- Jeżeli nie chcesz mówić. Koszulki też nie odzyskasz. - jego głos delikatnie podrażniał jej skórę. Ale to było przyjemne uczucie. W środku zrobiło się jej gorąco. Serce szybciej zabiło. Cholera nie może sobie pozwolić na czułości. A już na pewno nie z nim! To jest Uchiha! - Chcesz ją odzyskać? Przyjdź do mnie wieczorem. - uśmiechnął się. - Zostawiam ci kolegę. - znikł. Kolegę? Spojrzała przed siebie. Zauważyła węża który pełzał po jej pokoju.
- Uchiha!! - krzyknęła. Była wściekła na niego za koszulkę, której nie chce jej oddać i za "kolegę", którego tu zostawił. A także na siebie. Znowu dała się tak załatwić. Wystarczy, że podejdzie i naruszy jej przestrzeń prywatną  a ona już nie potrafi nic zrobić! Jest bezbronna. Kiedy on ją dotyka, jej ciało drży. Nie chce się poddawać temu uczuciu. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta. Boi się. Boi się, że znowu się zawiedzie...

Kilkoro swoich ludzi odesłał z powrotem do Konohy. Musiał wysłać raport o przebiegu poszukiwań. Nie podda się. Ona tu jest czuł to. Tak bardzo chciał ją odzyskać. Chciał by byli wszyscy razem. Chciał znowu usłyszeć jej głos i jak się śmieje. Bardzo mu jej brakowało. Zresztą nie tylko jemu. Hinacie, Tsunade, Kibie, Ino, wszystkim. Każdy za nią tęsknił/. Bez niej ramen nie smakuje tak dobrze! Sprowadzi ją musi!

Jadła w spokoju śniadanie. W kuchni byli wszyscy członkowie organizacji. Nawet Sasuke. Nie zwracała na niego uwagi. Za poranne przedstawienie jakie jej wyprawił nie miała ochoty z nim rozmawiać. Każdy zajmował się swoimi sprawami. Karin była znowu pogrążona we własnych myślach. Nie dziwić się czemu, to miejsce nie za dobrze na nią działa. Ale jest lepiej niż wczoraj. Jugo czytał gazetę a Sasuke pił kawę. Jedynie Suigetsu zaczął kierować się w jej stronę z uśmiechem na ustach. Norma. Suigetsu i smutek? Nieee. Chłopak podszedł do niej i zabrał jedną z kanapek, które sobie zrobiła.
- Jeżeli jesteś głodny tam jest lodówka! Idź sobie zrób a nie zabierasz mi moje jedzenie.
- Spokojnie Sakura. To tylko jedna kanapka zresztą ty zawsze jesz mało z dziś jesz za trzech. - zaśmiał się.
- Jestem głodna. Coś w tym złego? - zapytała. Faktycznie dziś je więcej, ale to wina porannej sytuacji. Stara się zapomnieć. Jedni topią się w słodyczach a inni w kanapkach. O gustach się nie dyskutuje.
- Wiesz, że za dwa dni festiwal? - spojrzała na niego. Jaki festiwal? Pomyślała. Dopiero chwile potem uświadomiła sobie o co chodziło blondynowi.
- Aa ten festiwal. No i co w związku z tym? - nie rozumiała czym się tak ekscytował. To tylko festiwal.
- Wiesz w sumie chciałbym ci podziękować. Sasuke prawie nigdy nie zgadza się na takie wydarzenia. Stop! Raczej nigdy się nie zgodził. Ale ty go przekonałaś i to jednym słowem. Dziękuję. - rękę położył z tyłu głowy. Jego rozpromieniowana twarz i dobry humor udzielał się jej z sekundy na sekundę. Tak bardzo przypomina Naruto. Nawet tak samo zakłada ręce za głowę. Dzięki niemu nie czuła się tu tak samotnie. Wiedziała, że to nie jest jej prawdziwy Naruto, ale Suigetsu też miał w sobie tę pozytywną energię.
- Nie ma za co. A teraz wybacz, ale muszę iść zamienić słówko z Sasuke. - Chłopak spojrzał na nią ze zdziwieniem. Jego wyraz twarzy mówił jedno - chciał wiedzieć.
- Zapomnij. Nic nie powiem. A teraz na razie. - kierowała się w jego stronę.

Piłem spokojnie kawę. W głowie miałem obrazy z przed niemal godziny. Była to moja już druga kawa. Musiałem wypić przynajmniej cztery dziennie, ale nie sądziłem, żebym był uzależniony. Po prostu potrzebowałem szybkiego pobudzenia a kawa zawsze jest najbliżej. Przypomniała mu się jej osoba, gdy stała w łazience w zaledwie spodniach, które podkreślały jej długie nogi i beżowym, koronkowym staniku. W dodatku nie była w ogóle skrępowana jest obecnością. Uśmiechnął się na myśl o jej zadziornym uśmieszku, a jeszcze bardziej był zadowolony, gdy ujrzał jej reakcję na temat koszulki. Sam dokładnie nie wiedział co go podkusiło, ale przy niej nie myśli racjonalnie i coraz bardziej był tego świadomy. Nie chciał tego niwelować. To jakże nieznane uczucie nie przeszkadzało mu teraz. Na początku było zupełnie inaczej. Miał już zatopić usta w gorącej cieczy, gdy usłyszał jak drzwi do pomieszczenia, w którym się znajdował otworzyły się delikatnie a w progu stanęła Haruno we własnej osobie. Widziała, jak zmierzyła go wzrokiem na początku. Nie ukrywał spodobało mu się to, ale nie miał zamiaru pokazywać, że wywarło to na nim jakiekolwiek wrażenie. Zrobiła kanapki i usiadła przy w drugim końcu sali. Zaraz potem zauważył jak Suigetsu wędruje w jej stronę z tym samym głupkowatym uśmieszkiem na twarzy. Ten uśmieszek przypomina mu też drugiego głupka z Konohy, który właśnie teraz podąża za nim, a raczej za dziewczyną. Zaraz? Dlaczego zawraca sobie głowę Uzumakim? I tak jej nie odzyska. Nie odda jej nikomu. Od miesiąca jest w jego organizacji i nie wygląda, żeby miało się coś zmienić. Zauważył jak wstaje, a o dziwo kierowała się w jego stronę. Czyżby chciała odzyskać zabraną rzecz? Przecież wyraził się jasno, że może odzyskać ją dopiero wieczorem. Spojrzał się w jej kierunku. Szła najzwyczajniej w świecie, a jednak w jej chodzie nadal było coś co go pociągało. Jud dawno pogodził się z myślą, że Sakura Haruno go pociąga! Stanęła naprzeciwko niego. Widział, że ma dziwny wyraz twarzy. O co chodzi?
- Wychodzę na miasto. - oznajmiła gładko. Czy ona robi sobie z niego żarty? Przecież wyraźnie im tego zakazał. A jeszcze musi mu się wytłumaczyć, dlaczego wczoraj wyszła z budynku. Jeszcze rozmowa z Takeo. Widział w jego oczach dziwne ogniki. Nie był głupi wiedział, że Sakura nie zaliczała się do brzydkich dziewczyn. Wręcz przeciwnie. Więc...
- Mowy nie ma. Nie wyjdziesz stąd. - odpowiedział jej. W głosie nie było słychać arogancji. Po prostu oznajmił jej, że nie ma takiej możliwości. Widział, że Haruno nie spodziewała się taka odpowiedź.
- Ty nic nie rozumiesz! Ja muszę wyjść. To moja jedyna okazja do...
- Do czego? Do spotkania się z Naruto? Do ucieczki. Na jedno i drugie ci nie pozwolę. - prychnęła. Pokazując mu tym samym, że ma głęboko w poważaniu jego odzywki.
- Nie chcę uciekać...przynajmniej na razie. - drażniła się z nim. Widziała jak zareagował na tę wiadomość. Zacisnął ręce w pięści. Od kiedy on tak jasno okazuje emocje? - Możesz wysłać ze mną kogoś. Jeżeli mi nie ufasz. Poszukuję informacji. - dodała poważniejszym głosem. Zostali sami w pomieszczeniu. Pozostała trójka oddaliła się z pola bitwy. Brunet wstał. I podszedł do niej za blisko.
- Skoro tak bardzo chcesz wyjść możesz. Ale pod warunkiem, że będę ci towarzyszył. Muszę mieć pewność, że nie będziesz niczego kombinowała. - nie spodziewała się tego. Nie chciała iść z nim!
- Przecież wiesz, że... - nie zdążyła dokończyć bo Sasuke wszedł jej w słowo.
- No właśnie nie wiem. Nie wiem co masz zamiar zrobić. Może puszczę cię z Juugo, kiedy mi powiesz co zamierzasz zrobić. - po zakończeniu zdania przebiegły uśmiech wkradł się na jego usta. Teraz to jej pięści zacisnęły się nieznacznie.
- Nie wszystko musisz wiedzieć Uchiha! Ale jeżeli twoje bezczelność sięga już zenitu, proszę bardzo powiem ci! Szukam informacji na temat mordercy moich rodziców! - krzyknęła. Na moment jego oczy rozszerzyły się. Jej rodzice nie żyją? Nic o tym nie wiedział. Czyli jest sierotą. Tak jak on. Nie wiedział co powiedzieć. Przez chwilę stali w ciszy.
- Chcesz się mścić? Nie spodziewałem się, że Sakura Haruno będzie zdolna do zemsty.
- Nigdy nie wybaczę temu człowiekowi za to co zrobił. Nie miał żadnego prawa by zabijać moją rodzinę! - mówiła dalej ale on zatrzymał się na pierwszych dwóch zdaniach. " Nie miał prawa by zabijać moją rodzinę "
Dobrze wiedział co czuła. Chyba nikt nie jest lepszy w tej dziedzinie niż on sam. Tylko jej rodziców zabił nieznajomy mężczyzna, a jego rodzinę wybił własny brat. Znowu myśl o zemście do niego przyszła. Raczej nigdy nie odeszła, ale raz na jakiś czas próbował zapomnieć. Chciał skupić się na czymś innym. Westchnął.
- Idź z Juugo. A resztę zawołaj do mnie. Będę tu na nich czekał. - wtedy zielonooka zrobiła coś czego w życiu by się nie spodziewał. Uśmiechnęła się do niego. Szczerze i bez przymusowo. Zrobiła to z własnej woli. Jej twarz od razu rozjaśniała. - Dziękuję. - wyszła, zostawiając go samego w lekkim niedowierzaniu.


Szła teraz przez miasto wraz z Juugo. Nie narzekała na niego obecność, chodź nie ukrywała wolała sama wyruszyć na poszukiwania, ale na drodze stała jej przeszkoda pod nazwiskiem Uchiha. Przynajmniej wyszła z hotelu. Nie wiedziała od czego zacząć. Gdzie może go znaleźć? Słyszała plotki, że najbliższe dni spędzi w tym mieście. Zrezygnowana - westchnęła.
- Kompletnie nie wiem od czego zacząć. - płowowłosy spojrzał na nią. Jego wzrok nie wyrażał wiele. Zatrzymał się a zielonooka zaraz za nim. - O co chodzi Juugo? - odezwała się.
- Może zatrzymamy się na chwile w jakieś knajpce? Szukanie na ślepo w niczym nie pomoże. Lepiej usiąść i na spokojnie przemyśleć daną sytuację. A może...kto wie, ten facet sam pląta się po takich barach?
- Może masz rację. W takim razie chodźmy. - już miała kierować się w stronę najbliższego baru, gdy spostrzegła, że jastrząb Sasuke kieruje się w ich stronie. Co dziwniejsze wylądował na jej ramieniu. Dziewczyna lekko zmieszana odwiązała wiadomość i podała ją rudemu.
- Ty ją przeczytaj wiadomość najwidoczniej była zaadresowana do ciebie. Sakura zmrużyła oczy. Do niej? Od Sasuke? Dziwne. Nie czekając odwiązała wiadomość i zaczęła ją czytać.
- Wygląda na to, że pobyt w tym mieście ulegnie przedłużeniu. - odpowiedziała. - Przynajmniej będę miała więcej czasu na poszukiwania. - mruknęła. - Chodźmy więc.


- Sasuke-kun czy rozwiązywanie zadania bez Juugo i Sakury jest w porządku. Bez ich wiedzy? - odezwała się Karin. - brunet nic nie odpowiedział. Od kiedy interesuje ją czy Sakura wie o misji?
- Sasuke opowiedział wszystko Juugo przed jego wyjściem z Sakurą. - wyjaśnił jej białowłosy.
- Dobrze, ale w takim razie dlaczego zostajemy na dłużej skoro przed chwilą zadanie zostało wykonane?
- Muszę zdobyć pewne informacje na temat Itachi'ego. Oraz dokładnym położeniu Akatsuki. - odpowiedział im i zniknął z ich oczu.

Siedzieli w tym barze. Pełno tu oślizgłych typków. A powietrze zawierało zapach alkoholu. Nie lubiła tego zapach. Ale co poradzić. Azotem nie nauczy się oddychać. - nabrała powietrza w płuca i zaraz potem wypuściła je. Zaczęła się rozglądać i przysłuchiwać niektórym rozmowom. Może będzie miała szczęście i coś usłyszy. Jednak żadnych pożytecznych informacji nie usłyszała. Westchnęła kolejny raz dzisiejszego dnia.
- Jak mam znaleźć tego cholernego człowieka.  Muszę się czegoś dowiedzieć. Nie ujdzie mu płazem to co zrobił. - powiedziała hardo. Juugo opuścił ją na chwilę w celach fizjologicznych. Nie wiedziała, że ktoś obserwuje ją od dłuższego czasu. Tajemnicza osoba widząc, że nadarzyła się okazja podszedł do różowowłosej.
- Ty jesteś Sakura Haruno? - dziewczyna, gdy tylko usłyszała swoje imię i nazwisko odwróciła się jak na zawołanie. Przed sobą ujrzała mężczyznę. Był blondynem o miodowych tęczówkach. Miał może 27 lat. Tak strzelała. Nigdy nie umiała określać wieku.
- Zależy dla kogo. Czego chcesz? - odezwała się. Skąd ten typ ją zna?
- Chyba możemy sobie pomóc nawzajem...- drzwi do toalety zaczęły się otwierać a tajemniczy gość powiedział. - Bądź tu jutro rano o 7. - i odszedł bez niczego, a ona nadal nie wiedziała co przed chwilą się wydarzyło. Postanowiła się z nim spotkać za wszelką cenę.
- Coś się stało Sakura? - zapytał Juugo. Zauważył jej nieobecny wyraz twarzy.
- Nie wszystko w porządku. Wracajmy do hotelu. - wstała, towarzysz poszedł w jej ślady.


Był wieczór siedziała w swoim pokoju. Myślała o tym dziwnym i tajemniczym facecie. " Chyba możemy sobie pomóc nawzajem " czyżby on posiadał jakieś informacje na temat jej rodziców?! Ale zaraz skąd on zna jej nazwisko? Widziała tego mężczyznę pierwszy raz na oczy. Nie kojarzyła go. Wszystko się wyjaśni jutro. Wstała i weszła do łazienki. Postanowiła się odświeżyć. Weszła do wanny z ciepłą wodą. Od razu poczuła się lepiej. To tak jakby zmywały się z ciebie wszystkie problemy, a wychodzisz czysta i spokojna.
Odprężyła się. Zamknęła oczy chciała pomyśleć o miłych rzeczach, ale zamiast tego przed jej oczami stanął Uchiha! Ten moment z poranka. Zanurzyła się cała w wodzie. Nie chciała o tym myśleć.
- Szlag! - warknęła dziewczyna. Wstała z wanny. - moja koszulka. Owinęła się czarnym ręcznikiem. Wysuszyła swoje ciało, a włosy zwinęła w "turban" ręcznikiem. Ubrała spodnie i zwykłą szarą bluzę z kapturem. Nie czuła potrzeby ubierania się jakoś specjalnie. Włosy nadal trochę mokre przeczesała szczotką, by potem móc je ułożyć jakoś rękami i związać w kucyka. Wyszła z pokoju. Stała na korytarzu. Pokój miał parę metrów dalej. Ruszyła w tamtym kierunku. Dotarcie do jego drzwi zajęło jej może dwie minuty, nie więcej. Stanęła. A co jeżeli powita ją jej " kolega". Ciarki przeszły ją na tę myśl. Jak można trzymać się z wężami? Osobiście nic do tych gadów nie ma...chociaż chwila. Ma. Ich wygląd i syczenie przyprawiają ją o zawroty głowy. Ale poświęci się dla wyższych celów. Dla podkoszulka! Nie pukając weszła do środka. Miała właśnie teraz wygłosić swoją przemowę na temat kradzieży cudzych ubrań, ale zorientowała się, że pokój jest pusty. Weszła głębiej i właśnie w tym momencie drzwi zatrzasnęły się, a przy swoim uchu usłyszała męski głos, jego głos!
- Czekałem na ciebie. - wypowiedział to delikatnie, ale znacząco. Była zszokowana. Nie potrafiła się ruszyć. Nie wiedziała co ma robić. Lecz on wiedział. Odwrócił ją do siebie i złapał za jej nadgarstki. Pojęła. Pojęła, aż za dobrze. Zaczęła wyrażać swój sprzeciw.
- Przestań Uchiha! - zaczęła się wiercić. Przygwoździł ją do ściany.
- Przestań się wiercić głupia kobieto. Nic złego ci nie zrobię! - nie wiedział co mu odbiło. To chyba ta poranna sytuacja tak na niego podziałała. Zapragnął jej. Cały czas się szarpała, ale on nie zamierzał jej wypuścić. Jego usta powędrowały na jej szyję. Wodziły delikatnie po jej skórze, by następnie poczuć smak jej ciała. Serce waliło jej jak młot. Sasuke Uchiha, ten Sasuke Uchiha całuje ją! Przecież to niedorzeczne! Najgorsze było to, że jej ciało powoli się poddawało. Chciało tego tylko jej mózg jeszcze walczył. Mówił " będziesz tego żałować! " serce zaś domagało się uczucia. Na co się zdecyduje? Po chwili wybrała. Przestała się szarpać. Pozwoliła mu na czułości względem niej. Brunet uśmiechnął się chytrze. Tak szybko się poddała? Jej ręce ujął w swoją jedną dłoń, a druga powędrowała na jej włosy. Złapał za gumkę od włosów i jednym energicznym ruchem rozpuścił jej włosy. Kaskada różowych kosmyków opadła chaotycznie na jej ciało.
- Wolę, gdy masz rozpuszczone włosy - mruknął nie przerywając pieszczot. Sakura zarumieniła się. Stała pod ścianą i pozwalała mu na to wszystko. Nagle złapał ją w pasie i podsadził wyżej. Ona nie mając innego wyjścia objęła go nogami w pasie. Sasuke puścił jej ręce. Swoje dłonie uwiązała wokół jego szyi. Poczuła się skrępowana kiedy jego ręce zjechały na jej pośladki. Poczuł jak jej mięśnie zesztywniały. Krępowała się przy nim. Zaśmiał się tylko. Jednym energicznym ruchem rzucił ją na łóżko. Obudziła w nim zwierza, i teraz tylko ona może go poskromić. Dominował nad nią. Przerwał na chwilę pieszczoty. Zdjął z siebie bluzę. Miała teraz świetny widok na jego klatę. Była tak bardzo wyrzeźbiona. Skrępowana zaniemówiła. Sasuke złapał za jej ręce i przyłożył do siebie. Jej oczy jeszcze bardziej się zwiększyły. Nie dość, że właśnie całuje ją jej dawna miłość to teraz jeszcze nie wie jak się zachować. Brunet dał jej wyraźnie do zrozumienia, że nie ma się czego krępować. Poszła za jego radę. Teraz jej ręce wodziły po jego ciele. Wyraźnie sprawiała mu tym przyjemność. Po dłuższej chwili brunet znowu podniósł się, ale tym razem złapał również zielonooką. Zaczął zdejmować powoli z niej bluzę, kiedy już to zrobił rzucił ją gdzieś w kąt. Jego oczom ukazał się podobny widok co dzisiejszego ranka. Tylko teraz było to bardziej podniecające. Zobaczył, że chciała zasłonić się rękoma. Absolutnie jej na to nie pozwolił. Złapał jej ręce i odciągnął je od ciała.
- Są piękne - szepnął jej do ucha. Całował jej szyję, aż wreszcie połączył ich usta w pocałunku. Haruno przymknęła tęczówki. Było jej dobrze. Brunet nie widząc żadnych oznak sprzeciwu zrobił kolejny krok w przód. Zmusił jej język do wspólnego tańca. Jego ręce głaskały jej brzuch. Podziwiał jej wszystkie walory. Kto by pomyślał, że mała Sakura wyrośnie na taką pociągającą kobietę. W życiu nie pomyślałby, że kiedyś to z nią będzie się kochać. Przeleciały mu wszystkie wspomnienia z nią. Dawne czasu w Konoha. Była taka skromna i speszona w jego obecności. Teraz zobaczył ją po kilku latach i nie mógł uwierzyć, że aż tak się zmieniła. A teraz? Teraz właśnie leży w jego łóżku oddana mu. Kto by pomyślał.
Nie mogła w to uwierzyć jej dziecięce marzenie właśnie się spełnia. Tylko jakie będą tego skutki? Może chce ją tylko wykorzystać? Nie wiedziała. Ale teraz nic się nie liczyło. Obawy odłożyła na bok. Całował ją czule i namiętnie. Jego język penetrował jej jamę ustną. Sakura uśmiechnęła się w myślach, a zadziorny charakterek ukazał się chwilę później. Przerwała pocałunek. Zauważyła jego rozczarowaną minę. Teraz to ona uśmiechnęła się chytrze. Podniosła się, on poszedł w jej ślady. Teraz to ona dominowała. Po raz kolejny złączyła ich usta a jej ręce wodziły po jego nagim torsie. On zaś swe ręce zatopił w jej puszystych włosach, które już dawno zdążyły wyschnąć. Spodobało mu się to. Gdzie podziało się jej skrępowanie? Uśmiechnął się. Taka Sakura zdecydowanie bardziej mu się podobała. Jego jedna ręka zaczęła wodzić po jej ciele, masując podbrzusze, oraz piersi, a druga ręka zjechała na pośladki. Brunet nie wytrzymał. Otworzył oczy i znowu położył ją na łóżku. Sakurze uśmieszek nadal nie schodził z twarzy. Dłonie bruneta zjechały w niższe partie jej ciała. Złapał za guzik od spodni. Zaczął zdejmować jej spodnie, coraz bardziej mu się to podobało. Odstawił wszystko na bok. Liczyła się tylko ona. Leżała teraz po nim kobieta w samej koronkowej bieliźnie. Ustami wodził znowu po szyi, a ręce włożył po jej plecy. Dziewczyna wygięła się lekko w łuk ułatwiając mu poszukiwania. Nie oszczędzał jej przy tym pieszczot. Znalazł - zapięcie od stanika. Tak jak jego bluzka stanik wylądował na podłodze. Sakura wykorzystała poprzedni chwyt Sasuke. Chwyciła jego ręce i położyła je na swoim brzuchu. Brunet wydał z siebie śmiech.?
- Aż tak ci dobrze Haruno? - ten jego chytry uśmieszek.
- Zamknij się chociaż ten jeden raz ok? - nie odpowiedział jej tylko sam zaczął pracować rękoma. Ujął jej piersi ( w cale nie takie małe ) i zaczął je masować. Dziewczyna westchnęła. Jego usta przylgnęły do jej szyi, robiąc jej czerwone znaki na ciele. Było jej coraz bardziej gorąco. Temperatura ich ciał zwiększyła się ponad dwukrotnie. Jeszcze trochę, a można by było zauważyć unoszącą się parę. Brunet chciał więcej. Rozpiął swoje spodnie i pozbył się ich jak najprędzej. Tym razem Sakurze nie udało się ukryć rumieńców. pozostała w samej dolnej bieliźnie. Zupełnie jak on. Sasuke zaczął obdarowywać pocałunkami jej nogi. Dreszcze zaczęły przechodzić przez jej ciało. Zaczął masować jej uda od wewnątrz. Z niewiadomych przyczyn jej ręce chwiały go oddalić od siebie? Jest niepewna? Zaraz jej to przejdzie. Teraz to nie on zajął się unieruchomieniem jej a jego węże. Zacisnęły się przy jej nadgarstkach. Dziewczyna warknęła w jego stronę.
- Uchiha weź te cholerne gady! - Sasuke zaśmiał się tylko położył rękę na jej brzuchu i przywołał kolejnego. Wiedział, że nic jej nie zrobią. Ma nad nimi panowanie, a widok jej zdenerwowanej twarzy to jego ulubiony widok.
- Nic ci nie zrobią, a mi tylko ułatwią zadanie - uśmiechnął się przebiegle. Powrócił do poprzedniego zajęcia. Ostatni pocałunek złożony na jej nogach. Chciał jej. Pragnął a każdą kolejną chwilą. Delikatnie zsunął z niej bieliznę, pozbył się również swojej. Widząc jego członka zalała się jeszcze bardziej rumieńcami. Wiedziała do czego zmierza. Może nie powinna? Może jej rozum ma racje? A co jeżeli on się nią tylko bawi?
- Chcesz tego? - zadał jej pytanie? Tak. Chce tego!
- Tak. Chcę. - rozwiał jej wszystkie wątpliwości.
Brunet rozszerzył jej nogi i delikatnie, lecz stanowczo wszedł w nią. Napotkał przeszkodę, której pozbył się mocniejszym ruchem bioder. Zabolało ją. Była dziewicą. Uśmiechnął się. Usłyszała jak syknęła.
- Zaraz przestanie. - scałował jej łzy, które poleciały z jej oczu. Kiedy ból minął brunet zaczął się w niej delikatnie poruszać. Ona wygięła się w łuk. Ból zamienił się w pożądanie.Wbiła paznokcie w jego plecy. Sasuke zaczął coraz śmielej się poruszać. Sakura jęknęła z rozkoszy. Uchiha nie przerywał wykonywanej czynności. Jego usta zaczęły pieścić jej. Smakowały jak maliny. Znów zmusił jej język do współpracy. Nadawał jej tempo, za którym nadążała bez większych problemów. Sakura chciała poczuć go głębiej we własnym ciele. Jej ręce przyciągnęły go jeszcze bliżej niej. Przyjmowała pchnięcia ze zdwojoną siłą. Obydwoje jęknęli. Powoli dochodzili, ostatnie pchnięcie i obydwoje opadli zmęczeni na łóżko. Po raz ostatni pocałował jej usta i oddali się w objęcia Morfeusza.


Od Autorki: Taaaaaada! Jestem nareszcie! I mam dla was długaśną notkę (jak dla mnie mega długa) :D. Mam nadzieję, że się wam podobała, bo mi owszem :3. Szczerze to nie wiedziałam czy umieścić w niej hentai, ale stwierdziłam, że zaszaleje i dodam ^^. Wybaczcie, że tak długo mnie nie było. Ale szczerze zajęłam się drugim opowiadaniem, które obecnie tworze. No i tak zwalę trochę na szkołę. Ale opłaciło się bo mam średnią 4.3 :D Jak na mnie to rekord xd. No i oczywiście ostatnio zajrzałam na bloga liczba wyświetleń sprawiła, że przez cały dzień chodziłam uradowana. No i liczba obserwatorów rośnie i rośnie :3 Kocham was ludki moje normalnie. Dzięki wam mam wene na pisanie. Cieszę się, że was mam. To moje trzecie hentai dopiero i chciałabym usłyszeć wasze zdanie :). A i jeszcze jedno. Porszę was o normalne komentarze. Takie komentarze typu " fajna notka, czekam na next " beda usuwane :c i komentarze typu " SPAM " mają odpowiednią zakładkę. Tak więc prosze was o komentarze uzasadnione. To tyle. Sayonara Minna <3.


 

Rozdział 19

     
" Wiedziałam, że jesteś zawsze sam. Czułem się lepiej wiedząc, że był ktoś taki jak ja... Chciałem się
spotkać z tobą. Z jakiegoś powodu, to po prostu mnie cieszyło! Ale nie mogłem... Byłem zazdrosny
na jakim poziomie byłeś, więc uznałem cię za rywala. Chciałem być taki jak ty i starałem gonić, chcąc być tak samo silny, tak samo cool. Cieszę się, że cię poznałem! "



Z oddali widoczny był obraz wioski do której zmierzał oddział Naruto i organizacja Sasuke. Nagle zrobiło się chłodno i ciemno.
- Wkraczamy do Wioski Gwiazd prawda Sasuke. - bardziej stwierdził niż zapytał Juugo.
- Tak. Robi się ciemno. - odpowiedział brunet.
- Jak tu pięknie. Gwiazdy świecą mocniej i jaśniej niż u nas. - zachwycała się Sakura.
- To normalne w tej wiosce. Energie nocną wytwarza tu posąg. Mówi się, że to moc I Horukage czuwa nad tą wioską i swoją wiarą dodaj jej energii. Ten pomnik jest czczony i raz na rok urządzany jest tzw. Festiwal Gwiazd. W tym roku wypada on za cztery dni. To z reguły neutralna wioska. Nie miesza się w żadne konflikty. - Karin zaskoczyła wszystkich swoją wiedzą. Nikt nie podejrzewałby, że może tyle wiedzieć na temat tego miejsca.
- Skąd tyle wiesz na temat tego miejsca? - odezwał się Suigetsu.
- Nie twój interes. - odburknęła i poprawiła swoje okulary.
- Sasuke powiedz proszę powiedz, że zostaniemy na tym festiwalu!
- Nie masz na co liczyć Suigetsu - odezwał się Uchiha. Załatwiamy misję i wracamy. Robimy to tylko dla pieniędzy.
- No proszę zgódź się! Załatwienie tej misji zajmie nam dokładnie dwa dni i za kolejne dwa będzie festiwal. Daj spokój to dobra okazja by się trochę rozejrzeć i nie ukrywam odpocząć. - zachęcał go białowłosy.
- Na treningach cały czas odpoczywasz. - prychnął.
- No weź Sasuke nigdy nie odpoczywam! No i? - dosłownie błagał go o pozwolenie. Widocznie zależało mu na tym festiwalu. - Zresztą Sakura pewnie też chce odpocząć. Prawda Sakura? - spojrzał na nią z miną zbitego psa. Złapał się ostatniej deski ratunku.Dziewczyna westchnęła.
- W sumie...to może nie być zły pomysł. - odezwała się po chwili. Czekali już tylko na reakcje Bruneta.
- Eh. Dobra niech wam będzie, a teraz cisza zachowujcie się normalnie, bo przed nami straż.
Wszyscy spojrzeli w przód. Przed nimi stała dwójka mężczyzn w młodym wieku. Widać było, że są wciągnięci w rozmowę pomiędzy sobą.
- Sasuke dlaczego nie możemy wejść od strony lasu tak jak zwykle? - zapytała Karin.
- Głupia. Nie pomożemy ponieważ nie chcemy wzbudzać zagrożenia i zbędnego zainteresowania nami. Prawda Sasuke? - rzekł dumny swoją spostrzegawczością.
- Prawda.
Odległość od strażników malała z każdym krokiem.
- Stać! Jeden ze strażników zwrócił się w ich stronę. - Czego tu szukacie?
- Szukamy noclegu, jesteśmy wędrowcami. Chodzimy z wioski do wioski, by znaleźć swoje miejsce na tym świecie - odezwał się Sasuke. Mówił tak płynnie i szybko oraz spokojnie, że Sakura stwierdziłaby, że mówi prawdę, gdyby go nie znała. Strażnicy spojrzeli na siebie i jeden z nich powiedział.
- Dlaczego nosicie takie stroje?
- Bo wracamy z Kraju Żelaza a tam panują zupełnie inne warunki atmosferyczne niż tu.
- Dlaczego tam nie zostaliście? - Sasuke zaczął się rozglądać wokoło. Było pusto. Zdjął kaptur i wyjął katanę zza swojego płaszcza. Chwilę potem przed nim leżały dwa ciała strażników.
- Zadajesz za dużo pytań. - odezwał się Sasuke i ruszył dalej przed siebie.
- Sasuke! Czy przypadkiem chwilę temu nie mówiłeś, że nie powinniśmy wzbudzać zbędnych podejrzeń? - odezwał się Juugo. On nic nie odpowiedział tylko szedł spokojnie na przód. Zostawił ich bez odpowiedzi.
Szli spokojnie ulicami. Jak na tę porę dnia było tu sporo ludzi. Ta wioska słynęła z tej pory. Tu nocą budziło się życie. Nawet małe dzieci biegały beztrosko po ulicach bawiąc się. Nie świadome, niewinne. Organizacja Sasuke zwracała na siebie uwagę kilku pojedynczych osób. Pewnie byli ciekawi. Karin szła wolniej niż pozostali. Rozglądała się uważnie. I zatrzymywała co jakiś czas. To wzbudzało kilka pytań zielonookiej. Czyżby z tym miejscem wiązała się jakaś historia w jej życiu?
- Zostańcie tu. - rozkazał brunet. - Teraz możecie zdjąć kaptury nikt was tu nie zna. - dodał a sam wszedł do budynku.
- Pięknie zostawił nas tu i co my tu mamy robić? Kwitnąć? - mówiła Sakura. Wyciągnęła kunai z kabury i zaczęła się nim bawić.


- Sasuke nareszcie jesteś. Czekałem na ciebie. - od progu powitał go głos mężczyzny. Znali się już długi czas.
- Nie ciesz się zbytnio nie zagoszczę tu na długo. - odpowiedział chłodno Uchiha.
- Ależ Sasuke po co te nerwy? Usiądźmy i pogadajmy jak za starych czasów. - zachęcał go jednak na nic.
- Nie mam czasu nie jestem tu sam. Chcę tylko żebyś powiedział mi gdzie mamy lokum i podał dokładne szczegóły problemu, który mam dla ciebie zlikwidować.
- Nie jesteś tu sam? To z kim? - teraz sylwetka mężczyzny była bardziej widoczna. Wyglądał może na 30 lat nie więcej. Ubrany był w ciemne spodnie i granatową koszulę. Jego sylwetka mówiła wyraźnie, że miał do czynienia z bronią i treningami. Wyjrzał przez okno.
- Znowu jesteś ze swoimi ludźmi? - zaśmiał się. - Ale poczekaj... co to za dziewczyna w tych różowych włosach? Twoja nowa zdobycz? - Sasuke zacisnął ręce w pięści. Wiedział o jego upodobaniach.
- Zamknij się. Nie waż się jej tknąć. Ona będzie cały czas ze mną więc nawet nie próbuj, a jeżeli spróbujesz - ponownie wyciągnął katanę z pochwy. - problemem do zlikwidowania staniesz się ty. - mówił zimno. - Takeo. W oczach Takeo widoczny był strach. Wiedział, że Uchiha nie kłamie. Już udowodnił przed wejściem na co go stać.
- Dobrze. Nie tknę jej. Tu masz kopertę ze szczegółami. - wskazał palcem na biurko. Uchiha powiódł za nim wzrokiem i odstawił katanę z jego szyi. MężCzyzna od razu poczuł się pewniej. Uchiha wziął kopertę i kierował się ku wyjściu.
- Na drugi raz załatw sobie mniej ciekawskich ochroniarzy. - powiedział i wyszedł.

Wyszedł. Czekali na niego. Brunet rozejrzał się dokoła. Nic nie wzbudzało jego podejrzeń.
- Chodźcie. - dał krotki, zrozumiały rozkaz. Wszyscy posłusznie za nim poszli, nawet Sakura. Oddalali się, obserwowani...



- Naruto musimy tu przenocować. Nie bierzemy żadnych hoteli. Szukamy jej to jest nasze zadanie. - oznajmiła mu ostro Hinata. Przez te całe poszukiwania zielonookiej zrobiła się bardziej śmiała wobec Uzumakiego, co było widoczne gołym okiem.
- Tak wiem Hinatka, ale nasi ludzie potrzebują odpoczynku, sama tak mówiłaś. - mówił Naruto.
- Tak wiem, ale co jeżeli ona tu gdzieś jest, może nawet niedaleko nas? Co wtedy? Sam tak mówiłeś. - odpowiedziała mu.
- Czyli teraz masz zamiar się ze mną sprzeczać? Nie mamy czasu. Jako Hokage rozkazuję odpoczynek i dalsze poszukiwania.
- Tak nareszcie Hokage-sama! - krzyczeli podróżnicy.
- Powinniście się wstydzić! Co z wami ludzie?! Powinniśmy jej szukać no! - żaliła się dalej Hinata.
- Hinatka obiecuję ci, że ją znajdziemy, choćby nie wiem ile to trwało odnajdziemy ją. Obiecuję. - objął ją przyjaźnie ramieniem. A Hinata momentalnie ugasiła swój temperament pod wpływem jego dotyku.
- Dobrze niech ci będzie. Ale tylko dziesięć minut!
- Dobrze. Dziesięć minut.


Wieczór. Wioska staje się coraz bardziej urodziwa. Ludzie zaczynają wychodzić z domów i zaczynają żyć pełnią życia. Sakura siedziała w swoim pokoju w hotelu. Każdy dostał osobne pomieszczenie. Tak każdy wychodził z domów, ale oni nie mogli. Dostali zakaz od Sasuke. A on sam gdzieś wyszedł. Gdy zapytała go gdzie, on jak zwykle zbył ją jedną i tą samą odpowiedzią " Nie twoja sprawa ". Wstała z łóżka i wyjrzała przez okno. Ulice były tłoczne. Ludzie przeciskali się przez siebie, by tylko dojść do ulubionego sklepu. Ale w tłumach mignęła jej przed oczami znajoma sylwetka. Zastanawiała się tylko nad jednym. Od kiedy nie słucha Sasuke? Przecież wyraźnie zabronił ruszania się z tego hotelu. W sumie ona też nie stosuje się go jego zasad. Kolejne złamanie reguły w tą czy we wte... żadna różnica. Otworzyła okno i zminimalizowała poziom chakry do minimum. Może i nie powinna za nią iść, ale ciekawość była silniejsza - jak zawsze. Szła w ukryciu już dobre dziesięć minut. Skąd ona tak zna to miejsce? Skąd wie gdzie skręcić? Zauważyła, że dziewczyna powoli. To był jakiś las. Ale po co ona tam szła? Odwróciła się jeszcze, a Sakura szybko schowała się za drzewo. Karin weszła pomiędzy drzewa. Haruno odczekała trochę i ruszyła za nią. Szła tą samą ścieżką. Z jej twarzy zniknęła ciekawość, zastąpiło ją zaskoczenie. Zza drzew wyłoniły się jasne światełka. Spowiły mrok. W oddali zauważyła czerwonowłosą. Siedziała na małej ławeczce i wyglądała inaczej. Sama nie wiedziała jak to określić. To był cmentarz. Ale po co ona tu przyszła? Czyżby miała tu kogoś bliskiego? Teraz było jej trochę głupio, że ją śledziła. Widocznie miała tu swoje sprawy. Różowowłosa odwróciła się już miała wracać, kiedy przypomniała sobie, że nie zna drogi do hotelu.
- Już idziesz? Śledziłaś mnie całą drogę, tylko po to by po chwili zniknąć?- usłyszała jak się do niej zwraca, ale twarz miała cały czas zwróconą w stronę nagrobka. Jej głos był cichy i spokojny. Zazwyczaj była roztrzepana i denerwująca, a teraz było jej szkoda. Sakura podeszła bliżej. Mogła zobaczyć napisy na nagrobku:


" Hayato i Yui Funabashi. Zginęli śmiercią tragiczną.Odnajdźcie światło w mroku "

Teraz widziała z bliska i grób i czerwonowłosą. Przesunęła się, robiąc miejsce Sakurze. Ona lekko zdziwiona jej zachowaniem usiadła obok. Żadna się nie odzywała. Żadna nie chciała przerywać tej ciszy. Nie była ona krępująca, czasami jest po prostu potrzebna.
- Nie zasłużyli na taką śmierć. To mogło spotkać każdego, ale zawsze nieszczęścia spotykają właśnie mnie...narazili się dla tej przeklętej wioski! Mogli żyć spokojnie, jak każdy z jej mieszkańców! Ale nie Dokaru musiał wybrać właśnie ich!

- Mamusiu, Tatusiu gdzie idziecie? Dlaczego nie możemy zostać razem. Zrobiłam nawet naleśniki tak jak mnie uczyłaś. Proszę zostańcie.
- Kochanie wiesz, że chcielibyśmy, ale nie możemy. Mamusia i tatuś muszą iść na misję.
- Ale was ciągle nie ma w domu! Nie możecie wziąć sobie wolnego? Chciałabym zjeść z wami, wspólnie kolację. Kocham was.
- Kochanie my też ciebie kochamy. Niestety w świecie shinobi nie ma dni wolnych. Musimy być zawsze gotowi do walki. Musimy chronić nasz kraj, byś ty mogła żyć w nim bezpiecznie i bez bólu. Pamiętaj słońce kochamy cię! - przytuliła ich jak najmocniej. Chciała ich trzymać i nigdy nie puszczać. Chciała poczuć to rodzinne ciepło. Chciała być kochana...

Zawsze sprowadzał nieszczęścia.

- Babciu gdzie są rodzice? Powinni już wrócić.
- Skarbie rodzice wrócą troszeczkę później. Mieli jeszcze parę spraw do załatwienia.
- Ale mówiłaś już to dwa razy! Babciu nie kłam! Kiedy wrócą rodzice?!
- Prawda jest taka, że twoi rodzice już nie wrócą...

- To było najgorsze. Gdy dowiedziałam się, że oni nie żyją całe moje życie rozwaliło się. Moje istnienie przestało mieć sens. Odeszłam z wioski nie mogłam tu dłużej zostać. Błąkałam się po świecie, aż w końcu znalazł mnie Sasuke i tak jestem już w jego organizacji. - Sakura była w szoku. Nie spodziewała się, takiego ruchu po niej. Musiała się wygadać. Nie dziwiła się jej. Doskonale wiedziała co czuje. Przecież jej rodzice także zginęli na misji. Współczuła jej. Delikatnie, po przyjacielsku objęła ją ramieniem dając jej do zrozumienia, że nie jest sama.
- Na pewno odnaleźli światło. Nie martw się.


Od Autorki: Hej kochani nareszcie coś dodałam! Zmobilizowałam się i napisałam. Wzięło mnie coś na Karin serio nie wiem dlaczego nawet mi się dziś śniła O.o. Serio coś się dzieje. Mało SasuSaku wiem, ale trzeba od czegoś zacząć nie? A teraz tak, odchodzimy od rozdziału. Za dwa dni wigilia uznajcie ten rozdział jako prezent ode mnie. Mam nadzieję, że się wam spodobał. A jeszcze oprócz tego chcę wam życzyć Wszystkiego co najlepsze! Dużo zdrowia, szczęścia i radości! Wspaniałych prezentów pod choinką! Pijanego sylwestra ^^. Fajnych postanowień na nowy rok. Ja zawsze marzę o jednej rzeczy, ale nigdy nie jestem dość zmobilizowana... No cóż... może w tym roku się uda xd. Co by tu jeszcze? Spełnienia marzeń, weny na blogi, jeżeli ktoś z was prowadzi a wiem, że tak. Słodyczy, bo to najlepsza przyjaciółka kobiety ;3
Fajnych facetów/kobiet, nagród nobla ( mam fazę na to od koleżanki xd ), spania na pieniądzach, i wgl. jeszcze tego czego sobie życzycie :)


 
Takie słodkie <3. Jeszcze raz kochani Wesołych Świąt! :*

Rozdział 18

" Kochać to także umieć się rozstać. Umieć pozwolić komuś odejść, nawet jeśli darzy się go wielkim uczuciem. Miłość jest zaprzeczeniem egoizmu, zaborczości, jest skierowaniem się ku drugiej osobie, jest pragnieniem przede wszystkim jej szczęścia, czasem nawet wbrew własnemu " 

Niedawno się obudziła. Nie mogła powiedzieć, że się wyspała. Wręcz przeciwnie. Spała może dwie godziny? To zdecydowanie za mało. Ale jak ona miała spać, po tym co się wczoraj wydarzyło. Nie dało się. Nie mogła inaczej zareagować. Przed snem zadała sobie pytanie, które teraz tak często się powtarza. Dlaczego? Tak jedno pytanie na tysiąc sytuacji. A żadnej odpowiedzi. Co go wczoraj napadło? Dlaczego ją całował? W tym momencie łzy same cisnęły się jej do oczu. Przecież sam jej powiedział, że jest tu tylko medykiem nikim więcej. Tylko dlaczego przez tak długi czas dzieliła z nim pokój? Dlaczego nie pozwalał jej na początku rozmawiać z innymi? Eh.. może jest zazdrosny? Uchiha zazdrosny? Niee...

- Sakura mogę wejść? - usłyszała krzyk za drzwiami. To Suigetsu. No tak. Obiecał jej, że po nią przyjdzie.
- Tak możesz wejść. - oznajmiła i usiadła na łóżku. Drzwi się otworzyły a w progu stał uśmiechnięty białowłosy. Nic dziwnego. On zawsze ma pozytywny nastrój. Jak Naruto...
- Ile będziesz się jeszcze szykować, powinniśmy iść na śniadanie. - powiedział. - podobno dziś kanapki robiła Karin. - dodał i się zaśmiał.
- Nie otrujemy się przypadkiem? - zapytała zielonooka udając strach. Tak, przy nim mogła być sobą. Nie musiała udawać, że jest wiecznie twarda. Przecież każdy ma chwile słabości. Co do Sasuke to stwierdziła, że pozostawi wczorajszy incydent na lodzie. Jeżeli on nie powróci do tego tematu, to ona też nie zamierza. Proste.
- Dopóki nie zaryzykujesz, nie dowiesz się. - uśmiechnął się. Ciekawe czy on kiedyś był zdenerwowany, albo smutny. Nie uwierzyłaby gdyby ktoś powiedział jej, że ten człowiek jest negatywnie nastawiony do życia.
- Dobrze więc, chodźmy. - wyszli z pokoju. Szli powoli korytarzem kierując się w stronę kuchni. Śmiali się jak nigdy. Zupełnie jakby znali się od dawna, a nie od niecałego miesiąca. Droga do kuchni była dosyć prosta. Szło się korytarzem w lewo i prosto, potem ostatni skręt w prawo i już jesteś na miejscu. Weszli do środka. W pomieszczeniu panowała cisza. Jest wcześnie rano i jeszcze nie wszyscy się wybudzili, ale inni nie spali prawie wcale. Brakowało tylko jednej osoby. Sasuke. Norma. Pewnie siedzi w gabinecie i zastanawia się nad przebiegiem misji.
- Chodź Sakura usiądziemy koło Juugo. On ma kanapki. - Suigetsu pocierał ręce i cieszył się jak małe dziecko. Doprawdy on to umie poprawić jej humor. Zwykłe gesty czasami są lepsze niż wymuszone chęci.
-Dobrze. - ona również się zaśmiała. Podeszli do stolika gdzie siedział płowowłosy. Pił poranną kawę. Musiał przeżyć jakoś ten dzień. Gdy byli wystarczająco blisko spojrzał się na nich, i znów zatopił swoje spojrzenie w mętnym kolorze porannego napoju.
Nie minęła chwila a cała trójka zaczęła rozmawiać o misji. Co może ich tam czekać i czy będą jakieś trudności.
- Tak. Jeżeli nas napadną to ja cie obronię Sakura. - mówił Suigetsu z dumnym wyrazem twarzy. Gdyby on i Naruto się tylko znali osobiście.
- Tak ty to lepiej martw się o siebie. Sam nie potrafisz się dobrze obronić. Poza tym twój sposób na podryw jest słaby. - ktoś wtrącił swoje trzy grosze. Karin. Po tych słowach usiadła niedaleko Juugo. Wyraz twarzy Suigetsu wyrażał zirytowanie.
- Co ty możesz wiedzieć co? Sama nie potrafisz się obronić tylko zawsze musimy ratować ci tyłek. - warknął Sui.
- Dobrze wiesz że ja nie walczę. Jestem medykiem i żywym lokalizatorem. Nie muszę walczyć. Poza tym Sasuke-kun i tak mnie zawsze obroni.
- Skończ już z tym Sasuke. I tak cie nie kocha. A co do medyków, to Sakura też jest medykiem a daje co w tyłek na każdym treningu. - czerwonowłosa zrobiła się czerwona na twarzy.
- Nie zapominaj, że tobie też nie raz skopała ten wodnisty zadek. - odgryzła się mu. Kłócili się tak zapomnieli o otaczającym ich świecie.
- Ehh... to się szybko nie skończy prawda? - mruknęła Sakura do Juugo.
- Nie. Radzę ci się spakować na misję. Oni się nawet nie zorientują, że wyszliśmy. Pamiętaj o ósmej pod głównym wejściem. - powiedział i wyszedł.
- Ta.. - powiedziała sama do siebie i wyszła. Tak jak mówił nawet jej nie zauważyli.

Szła spokojnie korytarzem. Jak na wczesną porę dnia było ciemno. Światło dawały tylko małe świeczniki przyczepione do ścian. Widziała, że ktoś tam był. A mówić ktoś miała na myśli Uchihę. Ciekawe czego tam szuka. Nieważne. Szła spokojnie dalej. Cień poruszył się i teraz on też szedł w jej stronę. Wyszedł zza zakrętu. Nie był w ogóle zaskoczony jej obecnością tu. Pewnie już wcześniej wiedział, że tu idzie. Szedł spokojnie nie patrzył na nią. Ona poszła w jego ślady. Minęli się. I co? To już? Żadnej reakcji z jego strony? Dziwne. Bardzo dziwne...


Wiedziałem, że idzie w moją stronę. Szła spokojnie. Wyczułem jej chakrę już z daleka. Jej nie da się zapomnieć. Nie wiem dlaczego, ale kiedy przechodziła miałem ochotę odwrócić się i... Właśnie. I co dalej? Sam nie wiedziałem. Boże dlaczego ona tak na mnie działa? Gdy ją widzę nagle czas staje w miejscu. Już domyślam się czym to jest spowodowane. Chyba zaczęła mi...się podobać. Tak. Kiedy na nią patrzę, w jej głębokie oczy...ta zieleń kiedyś była cieplejsza fakt, ale nadal ma w sobie jasne ogniki radości. Jej głos. Kiedyś jak odchodziłem...rozważałem czy nie zabrać jej ze sobą. Tak chciałem ją zabrać, ale nie chciałem aby coś się jej stało. Uważałem, że nie poradzi sobie w takim świecie. Chciałem, żeby została w wiosce i tam wiodła swoje życie. Dlatego byłem dla niej oschły. Nie potrafiłem się przed nią otworzyć. Ale zawsze kiedy coś mnie trapiło on była przy mnie. Doceniałem to, ale nie potrafiłem się odwdzięczyć. Nie chciałem nikogo do siebie dopuszczać. Bałem się, że ktoś może poznać moje słabości i wykorzystać je przeciwko mnie. Ale jak jest teraz? Dziewczyna na której mi kiedyś zależało jest tu teraz ze mną. Tak jak kiedyś chciałem. Dlaczego nie potrafię jej powiedzieć? To zostanie już tylko moją tajemnicą. Niech pozostanie tak jak jest.

Wszystko już spakowane. Kabura pełna. Mała apteczka z ziołami również. Włosy spięła tylko w wysokiego kucyka, a potem związała go w warkocza. Miała na sobie długie czarne spodnie, bluzkę na ramiączka i do tego zieloną kamizelkę. Rano Suigetsu dał jej jeszcze czarny płaszcz z kapturem. Miała go na siebie włożyć zanim wyruszą. Jeżeli napotkają nieproszonych gości to nie rozpoznają ich. Eh.. wygląda na to, że czas ruszać. Jej pierwsza misja z tą organizacją. Ma nadzieję...na lepsze jutro.


Wszyscy czekali już przed kryjówką brakowało jeszcze tylko zielonookiej. Kiedy już się pojawiła Sasuke zaczął przemawiać.
- Ruszamy w następującej kolejności. Ja z Sakurą na przodzie, za nami biegnie Juugo a na końcu Karin z Suigetsu.
- Dlaczego ja muszę biec obok niej? - zaczął marudzić białowłosy. Jeszcze misja się dobrze nie zaczęła, a już słychać było sprzeciwy.
- Bo ja tak mówię. A teraz ruszajcie. - oznajmił. - My musimy porozmawiać - dodał spoglądając na dziewczynę.
* O co chodzi? *
- Nie wybiegasz przede mnie. I nie odchodzisz daleko od grupy rozumiesz? - powiedział obojętnym głosem.
- Czy ty sobie ...
- Nie chcę, żeby coś ci się stało jasne Sakura?! - warknął w jej stronę. Odwrócił się do niej plecami. Mogła by przysiąc, że przez chwile na jego twarzy zagościł uśmiech. A może tylko się jej wydawało? Sama już nie wiedziała.
- Biegniesz czy masz zamiar się guzdrać cały dzień. - ona nie odpowiedziała nic tylko ruszyła za nim biegiem.


Kierujemy się teraz do Wioski Gwiazd zrozumiano? Tam jest ostatni punkt naszych poszukiwań. Jeżeli tam jej nie będzie wracamy do Konohy.


Biegli już dobre cztery godziny, ale Sasuke nie robił przerw.
- Szefie może mały odpoczynek? - zapytał zmęczony białowłosy.
- Niedługo będziemy w wiosce.
- Mówiłeś tak dwie godziny temu! - żalił się dalej. - no daj spokój mały odpoczynek i ruszamy dalej. - Sasuke westchnął. - Dlaczego nie możesz być jak Juugo? Cicho?! - nie usłyszał odpowiedzi. - Robimy postój.
* I dobrze * - pomyślała Sakura. Spokojnie usiadła pod drzewem i myślała.
~ Nie chcę, żeby coś ci się stało jasne Sakura?!
Czy on naprawdę się o nią martwi? Boże dlaczego to życie musi być takie skomplikowane?! * Nie chcę, żeby coś ci się stało... *
- Sasuke-kun ktoś się zbliża! - krzyknęła Karin. - To jest...Uzumaki.
Gdy Sakura usłyszała nazwisko swojego przyjaciela od razu wstała.
- Naruto? - zapytała samą siebie. Nie wiedziała jak postąpić zachowała się jak małe dziecko. Zaczęłą krzyczeć imię swojego przyjaciela licząc na to, że ją usłyszy. - Naruto! Naruto!
- Cholera - warknął brunet nie może pozwolić, aby ich zauważyli. W mgnieniu oka znalazł się przy dziewczynie i zakrył jej ręką usta i sami ukryli się w drzewach. * To nic nie da jeżeli nie zminimalizuje poziomy chakry * Wtedy wpadł na pomysł. Trzepała się mocno. Chciała się uwolnić. Wiedziała, że jedyną przeszkodą stojącą jej na drodze jest on. Odwrócił ją szybko w swoją stronę.
- Sharingan. - spojrzał jej w oczy a ona wpadła w jego pułapkę. Była zbyt zszokowana,by jakoś zareagować. Nie spodziewała się takiego ruchu z jego strony. Opadła bezwładnie w jego ramiona.

-Gdzie ja jestem? Tu jest tak ciemno. Dlaczego się tu znalazłam? - pytała samą siebie. Była sama w ciemności.
-Jesteś pod wpływem mojego gen-jutsu. - usłyszała jego głos a potem jego całego. Szedł w jej stronę z obojętnym wyrazem twarzy. I wtedy wszytko sobie już przypomniała. Prychnęła.
- Jak mogłam dać się złapać w te twoje... ah! Szlag! Wypuść mnie słyszysz! - zaczęła się denerwować. Chciała być przy przyjacielu, ale wiedziała, że to niemożliwe. On ma tu władzę. To jego świat. Mogła by to powstrzymać za pomocą Shalimara, ale to było by na marne. On i tak byłby przytomny poza światem sharingana, ale ona już nie. Kurwa.
- Nie wypuszczę cię. Nie chcę. - powiedział coś czego się nie spodziewała. - Nie mam na to najmniejszej ochoty. Chciałem z tobą porozmawiać. A teraz mam świetną okazję. - podszedł blisko niej. Ich twarzy dzieliły dosłownie milimetry, Nie wiedziała o co mu chodzi. Do czego zmierza. Nic kompletne zero! 
Spojrzał w jej oczy. W jego spojrzeniu nie było gniewu czy złości. Nie. Była delikatność. Chyba po raz pierwszy widzi takie spojrzenie. Nie wiedziała o co tu chodzi.
- Dlaczego mnie wtedy pocałowałeś? - to pytanie samo wyszło z jej ust. Nie kontrolowała tego. A on zareagował inaczej niż się spodziewała. Uśmiechnął się, ale tylko na krótką chwile,
- Szczerze? Bo chciałem. - spojrzał w jej oczy i widział czysty szok. Nie dziwił się jej. On? Sasuke Uchiha chciał ją pocałować? To niedorzeczne.
- I mam ochotę to powtórzyć. - spojrzał na jej usta. Uchylił głowę i...

Już w porządku Sasuke. Obyło się bez walki.
- * Kurwa! * - warknął.
- Nie było walki. Uzumaki nie chciał walczyć, zresztą ja też nie.
- Normalne. - odezwał się. Spojrzał na Karin. - Jaka nas dzieli odległość? - zapytał.
- Spora Sasuke-kun. W czasie to mniej więcej czterdzieści minut drogi. Możemy śmiało ruszać. - odpowiedziała z powagą. Co było dziwne, przynajmniej w jej przypadku.
- Dobrze w takim razie ruszamy dalej. - odezwał się. - Ruszamy. - oznajmił i już przygotowywał się do biegu.
- Sasuke poczekaj! - zawołał Juugo.
- O co  chodzi?
- Naruto zmierza do Wioski Gwiazd.




Od Autorki: Hej kochani może rozdział krótki, ale mam nadzieję, że się wam spodoba. Mnie osobiście podobała się akcja w gen-jutsu Saska :3. Rozdział późno, ale chyba każdy zna przyczynę prawda? Szkoła. No i jeszcze w moim wypadku doszła złamana noga :c. Szpitale, gipsy itp. Zdolna Ewcia załatwiła sobie nogę na sześć tygodni i sylwestra ma załatwionego -.- Zdolna ja. Wojewódzkie też sobie pograłam..ah! Szkoda gadać. Liczę na wasze szczere opinie co do rozdziału. Piszcie śmiało! Klawiatura nie gryzie! :*

Rozdział 17

Dlaczego? Po co? Kiedy? Zadajecie sobie kiedyś takie pytania? Dlaczego kiedy kogoś tak bardzo kochamy, tak bardzo szybko musi odchodzić? Po co robimy rzeczy, których tak bardzo potem żałujemy? Kiedy przyjdzie na nas czas? Trzy podstawowe pytania w naszym życiu. Tyle pytań i zero odpowiedzi...
Czasami człowiek dąży do celu po trupach. Nie spocznie dopóki nie dowie się prawdy. Mówimy o takich osobach egoiści. Ale czy oceniając ich spojrzeliśmy na siebie? Przecież każdy ma jakieś wady i zalety. Nikt nie jest przecież idealny. Idealny to pojęcie względne...


Oddział poszukiwawczy ANBU z Konohy właśnie budził się do życia. Wieczorem udało im się namówić Naruto, aby zrobili postój. Kilka ludzi jeszcze składało swoje namioty, inni jedli śniadanie. Hinata stała oparta o drzewo i patrzyła w las. Pusty,szeroki,długi. Ciekawe ile im jeszcze zajmą te poszukiwania? Bardzo chciała zobaczyć Sakurę. Była dla niej jak siostra. Chciałaby ją w końcu zobaczyć. Nie spocznie póki jej nie znajdą. Westchnęła. Trzeba się będzie zbierać. Odwróciła się i uderzyła o coś twardego.
- Ała... - złapała się odruchowo za głowę i spojrzała w górę. Naruto.
- Przepraszam cie Hinata, nie chciałem ci zrobić krzywdy. - przeprosił ją i złapał za rękę Hinaty. Ta momentalnie zrobiła się czerwona. Co jak co, ale niektóre rzeczy się nie zmieniają. - Nic ci nie jest? Masz gorączkę? - zapytał zaniepokojony. Ona jeszcze bardziej zawstydzona opuściła głowę w dół.
- Nie nic mi nie jest. Dziękuję. - powiedziała ledwie słyszalnym głosem. Czy tak właśnie wygląda miłość? Nieświadomie rozsiewa nasiona nadziei, miłości. Tak niektórzy mają to szczęście...
- To dobrze. Posłuchaj Hinata chcę ci powiedzieć, że cieszę się, że to ty jesteś tu ze mną. Nie wyobrażam sobie abyśmy nie znaleźli Sakury-chan. Ona gdzieś tu jest, niedaleko...czuję to.
- Naruto ...znajdziemy ją. Musimy...


Szła spokojnie korytarzem do swojego nowego pokoju. Cieszyła się jak dziecko. Nie musi z nim mieszkać. Nawet jeżeli się dowie to co z tego? Ona ma prawdo do własnego pokoju. Skoro ma być członkiem tej organizacji chce mieć swoją prywatność. Chciała być sama, żeby mogła pomyśleć. Coraz częściej zdarzały się sytuacje, w których jej ciało nie panuje nad sobą. W tych momentach kiedy jest bliżej Sasuke. Jej brzuch...to dziwne uczucie. Jakby wszystko w tobie było lekkie. Nie wiedziała co to jest, a raczej nie chciała o tym myśleć. Musiała to zakończyć.
Była już przy swoim pokoju. Ostatni zakręt i ...szepty. Kto tam jest? Na tym korytarzu znajduje się tylko jej pokój. Więc? Oparła się o ścianę i nasłuchiwała. Damski głos. Karin? Czego to wredne babsko chce? Wyczekiwała na odpowiedni moment. Usłyszała jak jej drzwi zamykają się delikatnie, a kroki jej osoby zmierzają w jej stronę. Chytry uśmieszek wszedł na jej twarz. Ciekawe jaką będzie miała minę. Krok. Trzy, dwa, jeden...
Wyszła zza rogu i chwilę potem czerwonowłosa poczuła na swojej szyi gruby metal.
- Czego szukałaś w moim pokoju Karin?! - warknęła zielonooka. Nie lubi, gdy ktoś szpera w jej rzeczach.
Okularnica była przerażona. Nie faktem, że właśnie jej "ofiara" ją nakryła , tylko ostrza przy jej szyi.
- Co? O co ci chodzi? Nie byłam u ciebie w pokoju. - próbowała się bronić. Kłamstwa...
- Nie? To w takim razie co tu robisz? W tym korytarzu jest tylko mój pokój. Po drugie słyszałam jak otwierasz i zamykasz drzwi. Po trzecie nie trudno było się domyśleć, kto szpieguje mnie na okrągło.
* Jakim cudem?!* - myślała gorączkowo czerwonowłosa.
- Proste. Jesteś bardzo przewidywalna. Nie potrafisz trzymać swoich emocji na wodzy. Dajesz się łatwo ponieść nienawiści jaką kierujesz do mnie. Myślisz, że nie widzę jak mnie obserwujesz? Jak chodzisz czasami za mną jak cień? Dobrze ci radzę odczep się ode mnie. Jeżeli ty mi nie będziesz wchodziła w drogę ja nie będę wchodziła tobie. - powiedziała. Jej głos podczas tej wypowiedzi był suchy i ostry. Nie będzie dla niej miła, bo po co? Widać, że jest świruską. Spojrzała po raz ostatni na jej wystraszoną twarz, w oczach było widać strach, ale i trochę determinacji? Chciała się jej postawić? Proszę was... Odstawiła kunai od jej szyi. Dziewczyna gwałtownie złapała powietrze w płuca, a Sakura ruszyła w stronę pokoju.
- Jeszcze jedno. To, że Sasuke woli mnie od ciebie to nie moja wina. - po tych słowach ruszyła w wcześniej wskazane miejsce.


Szedł spokojnie do swojej kryjówki. Nie mógł znaleźć sensownego rozwiązania. Za dużo informacji jak na jeden dzień. Shalimar, siła Sakury i do tego jej ciężki charakterek. Musiał odpocząć. Mijał kilka drzew. Każde to samo. Gdyby ktoś się tu zgubił raczej nie odnalazłby drogi powrotnej. To najgłębsza część tego lasu. Każde drzewo wygląda podobnie, każdy kwiat. Ale on widział różnice. Każda kora jest inna, inne odcienie. Każdy kwiat pachnie inaczej. Czasami trzeba dobrze się przyjrzeć, aby zobaczyć...
Westchnął. Musi zacząć działać. Jutro wyruszają na misje, on musi dowiedzieć się gdzie teraz może przebywać jego brat. Musi wypełnić obietnicę. Nie pozwoli mordercy tkwić na wolności. Dlaczego on to w ogóle zrobił? Jakie miał z tego korzyści? Czy on do jasnej cholery nie rozumie, że zniszczył mu życie. Gdyby tego nie zrobił teraz pewnie nie żył by tylko zemstą. Nie tworzyłby własnej organizacji i nie trzymałby tu Sakury na siłę. A teraz co? Co on potem ze sobą zrobi? Potem może nawet zginąć, ale najpierw musi pomścić rodzinę.
Nim się obejrzał znajdował się już w środku. Szedł w stronę swojego pokoju. Stanął przed drzwiami. Ciekawe czy już śpi - pomyślał. Wszedł do środka. Pusto. Zmarszczył brwi. Teraz wyraz jego twarzy stał się gniewny. Dlaczego jej tu nie ma? Wszedł głębiej. Odruchowo spojrzał na zegarek. Dochodzi 23. Podszedł do szafy. Pusto...


Wyszła z łazienki. Była owinięta puchowym brązowym ręcznikiem. Usiadła na łóżku. Spojrzała na nadgarstek. Po ranie nie było śladu. Uleczenie takiej rany nie było czymś trudnym. Tak teraz może nie, ale na samym początku nawet z tym miała spore problemy.
- Sakura musisz się skupić! Jak chcesz zostać dobrym medykiem skoro nie potrafisz uleczyć nawet ryby?! - krzyknęła V.
- Gomen Tsunade-sama, ale to jest trudniejsze niż się wydaje. Ja...ja nie potrafię jej pomóc. - załamała się. - V podeszła do niej od tyłu.
- Posłuchaj mnie uważnie Sakura. Masz w sobie ogromny potencjał tylko brak ci odwagi i wiary w siebie. Musisz w siebie uwierzyć, bo inaczej nie dasz rady! Tak po prostu chcesz się poddać? - Tsunade widząc załamaną twarz dziewczyny użyła ostrzejszych środków.
- Dobrze jak chcesz poddaj się. Ja nie będę marnowała czasu na takich ludzi jak ty. Masz zamiar się poddawać? Dobrze to twoja sprawa. Ale wiedz, że twoi rodzice zawiedliby się na tobie. - ostatnie zdanie podziałało na Sakurę jak żadne inne. Zupełnie jakby dostała porządnego kopa. Nie zawiedzie rodziców.
- Tsunade-sama jeszcze dziś uleczę 100 takich ryb!
Zaśmiała się na samą myśl o tym wspomnieniu. To jedno z niewielu szczęśliwych chwil w jej życiu. Pamiętała na początku była zła na V za to, że wspomniała o jej rodzicach, ale widziała też, że nie robi tego w złości. Potrzebna była jej motywacja i dostała ją. Wstała z łóżka by podejść do regału z czystymi ubraniami, lecz przeszkodził jej hałas dobiegający z korytarza. Miała nieodzowne wrażenie, że kroki osobnika zmierzają w jej stronę. * Zaraz przecież tylko ja tu mieszkam! * Nagle zapadła grobowa cisza i ciemność. Dało się usłyszeć dźwięk zegara wybijającego pełną godzinę. Wstrzymała oddech. Gdy minęła dosłownie chwila cicho podeszła do drzwi. Już miała chwycić za klamkę, gdy nagle:
- Jakim prawem opuściłaś pokój? - usłyszała ciężki głos. Sasuke. Mogła się tego spodziewać.
- Skąd wiesz, że tu jestem? - zadała pytanie ignorując poprzednie. Sasuke nic nie odpowiedział tylko złapał ją za ramiona i odwrócił ją w swoją stronę. Nadal było ciemno, ale nie aż tak. Widoczność była w miarę normalna. Spodziewała się po nim wszystkiego wybuchy złości, gróźb, szantażu, ale nie tego. Nie tego, że przyciągnie ją do siebie. Była na tyle sparaliżowana, że nie mogła się w ogóle ruszać. Jego ręce. Spodziewała się mocnego i żelaznego uścisku, zamiast tego dostaje delikatny dotyk. Czuła jakby pióra delikatnie łaskotały jej skórę. Tylko dlaczego? Chwilę potem poczuła jego oddech na swojej szyi.
- Pięknie pachniesz. - wyszeptał jej do ucha. Jej ciało było jeszcze w części mokre po kąpieli, więc nie mogła ocenić czy to pozostałości niewysuszonego ciała czy pot powodujący, że jest mokra. Strach...a jednak coś co chce zobaczyć. Tylko dlaczego? Nie powinna mu na to pozwalać i dobrze wiedziała o tym. Po tym co jej zrobił. Do cholery przecież próbował ją zgwałcić! Czyżby o tym zapomniał? Chciała go odepchnąć tylko on zrobił coś czego się nie spodziewała...


Trzymał ją w swoich objęciach. Nie wiedział dlaczego, ale w jednym momencie cała złość jaką wtedy czuł wyparowała. Znikła, zupełnie jakby jej nie było. Dlaczego? Nie wiedział i jak na razie nie chciał wiedzieć. Widział jej zdziwienie na twarzy. Widział jak jej wnętrze toczy walkę z samą sobą. Czyżby chciała  go odepchnąć? Dlaczego jeszcze tego nie zrobiła? Nie miał zamiaru doprowadzić do takiej sytuacji, ale kiedy zobaczył ją...w tym ręczniku. Widział jej odsłonięte, zgrabne nogi...ręce same powędrowały na jej ramiona. Miała mokrą skórę. Niedawno wyszła z kąpieli. Jej włosy przyklejały się do jej pleców i reszty ręcznika. Wyglądała uroczo. Objął ją wzrokiem. Wzrok powędrował na jej szyję. Dobrze widoczne obojczyki wyglądały jak dwie linie. Spojrzał szybko w jej oczy i zaraz potem złożył delikatny pocałunek na jej szyi. Wiedział, że była zszokowana. On nie był dłużny. Sam nie rozumiał swoich zachowań. Po prostu chciał tego i tyle. A jeżeli on czegoś chce to to robi, tylko, że to nie była zwykła zachcianka. Chciał tego tak...szczerze? Tak. To było coś miłego. Jej skóra była tak delikatna i miękka. Ciało pachniało płynem różanym. Nie ruszała się. Czy było to spowodowane tak dużym zdziwieniem czy po prostu mu pozwala. Biorąc pod uwagę wszystkie te okoliczności chyba potwierdzającą opcją jest ta pierwsza. Ale zaryzykował. Spojrzał w jej oczy. Zobaczył coś czego zupełnie się nie spodziewał. Jej oczy...wpatrywały się tylko w jeden punkt. W sufit. Dodatkowo roniła łzy. I na pewno to nie były łzy szczęścia. Nie wiedział co ma powiedzieć. A może lepiej milczeć. A może wcale się nie przejmować? Nie nie potrafi. To jest Sakura, nie żadna inna. Chciał coś powiedzieć, ale jego usta nie potrafiły wydobyć żadnych słów...
- Dlaczego? - zaczęła. Brunet był zdezorientowany. - Dlaczego ty mi to robisz? Jaki masz w tym cel? Chcesz mi jeszcze bardziej zniszczyć psychikę... - nie mógł uwierzyć w to co słyszy. Czy na na prawdę tak uważa? Nie mógł dłużej tego słuchać.
- Sakura ... - czuł, że jest jej winny wyjaśnienia. - O co ci chodzi? Ja nie ...
- Co nie ty! Naprawdę sprawia ci to taką przyjemność?! Bawienie się cudzymi emocjami!? Dlaczego akurat ja? Dobrze wiedziałeś co kiedyś czułam do ciebie, a ty tak łatwo potrafiłeś mi powiedzieć jaka to ja jestem irytująca. A teraz kiedy ja nauczyłam się żyć bez ciebie ty wszystko niszczysz! - nie spodziewał się takich mocnych słów. Nie po niej. Chociaż teraz wszystko było możliwe. Emocje jakie z niej wychodziły. To nie jest ta sama Sakura. Zmieniła się. Kurwa! Dlaczego życie musi być tak skomplikowane? Wszystko się tylko niszczy.
Odsunął się od niej. Potem nie słychać było już niczego. Wyszedł z pokoju zostawiając ją samą...


Od Autorki: Hej kochani! Zapowiedziałam, że rozdział pojawi się za tydzień, ale postanowiłam zrobić wam niespodziankę, a szczególnie KwiatWiśni2 po tym spamie jaki mi urządziłaś na bloggerze ( mówię o komentarzach ) stwierdziłam, że zrobię ci niespodziankę :). Olałam niemiecki. Jutro sprawdzian, ale co tam. Złapała mnie wena i powiedziałam sobie, że nie przepuszczę takiej okazji. Powiem wam, że rozdział mi się podoba. Fajnie mi się go pisało. Chciałam zrobić część opowiadania widzianego oczami Sasuke, ale stwierdziłam, że to może trochę namieszać. Nie wiem czy dobrze zrobiłam ale... może następnym razem zaryzykuję. Chciałam dodać link z piosenką do tej sytuacji jak Sakura płacze, ale nie umiałam ładnie dodać linku to sobie odpuściłam. Jeżeli coś to chodziło mi o tą - Loneliness. Piękny ST. Może kiedyś nauczę się ich wstawiać xd. Wszystko przede mną. Wgl. to dziś w szkole wpadł mi pomysł na nowe opowiadanie, ale nie wiem kiedy ono wejdzie w życie, bo najpierw chcę zakończyć tego bloga, a w sumie to dopiero się z nim rozkręcam. Chyba zacznę bazgrać coś w zeszycie a może potem przeniosę to na bloggera. W sumie to chyba wszystko co chciałam wam powiedzieć. A nie jeszcze coś: BARDZO WAM WSZYSTKIM DZIĘKUJĘ ZA TO, ŻE ZE MNĄ JESTEŚCIE BEZ WAS I WASZYCH MOTYWUJĄCYCH KOMENTARZY, CZYLI WASZYCH OPINII NIE DAŁABYM SOBIE RADY. Kocham was ! :*